Tv Programma’s Jaren 80 Buitenland

BEADLE’S ABOUT (1986-1996)

Beadle's About You TubeBeadle’s About was een Britse tv-programma gepresenteerd door Jeremy Beadle, waar de mensen in het publiek het slachtoffer werden van practical jokes en dit werd opgenomen  door verborgen camera’s. Vergelijkbaar in Nederland met bananasplit. Het werd geproduceerd door LWT voor ITV, en liep op zaterdagavond vanaf 22 november 1986 tot 14 september 1996 .Een voorbeeld van één van de practical jokes was dat iemand zijn eigen auto of bestelwagen in het geheim werdt geruild voor een identiek exemplaar, en dat er dan een ramp met het voertuig zou gebeuren, zoals exploderen, of in de zee vallen, of een val van grote hoogte, zodat de eigenaar van het voertuig zich geen raad meer wist. Naar een paar minuten verscheen Beadle dan in vermomming (meestal, als een politieagent of een andere gezagsdrager).Op het hoogtepunt, trok de show ongeveer 15 miljoen kijkers, waardoor het één van meest populaire zaterdagavond programma’s was van ITV in die periode.

GOING FOR GOLD (1987-1996)

Going for Gold was een Britse tv-spelshow die oorspronkelijk op BBC1 uitgezonden werd tussen 12 oktober 1987 en 9 juli 1996.Het werd een nieuw leven ingeblazen voor Channel 5 op 13 oktober 2008. En werd geproduceerd door Fremantle Media en gepresenteerd door John Suchet. Het orginele programma werd meestal na de lunch uitzending van de Australische soap Neighbours uitgezonden. Het werd gepresenteerd door de Ier Henry Kelly, en de bepalende concept was dat het deelnemers waren uit verschillende Europese landen die streden tegen elkaar om vragen (allemaal in het Engels) te beantwoorden om een ​​prijs te winnen. De show was te zien op BBC1 in het Verenigd Koninkrijk en op Super Channel (later NBC Super Channel) en continentaal op BBC TV Europe. De quiz had elke week zeven deelnemers uit verschillende Europese landen die tegen elkaar streden voor een plaats in de finale. De show had ook een herkansing voor de falende deelnemers  (komt nu vaak voor, maar was toen ongebruikelijk ) Elke aflevering duurde 25 minuten, en had  vier ronden. Going for Gold had een onvergetelijke tune, die werd samengesteld door Hans Zimmer, een Duitse componist die daarna een succesvolle carrière in Hollywood had. De tune werd gezongen door Sandy McLelland. Tijden de tune kwamen de kandidaten in beeld  zodat ze konden werden voorgesteld aan de kijkers. Mieke Poelman was een nederlandse die het 8e seizoen won op 25 Augustus 1994.

De Quiz  had altijd onderstaande indeling.

Openingsronde (ronde 1)

Elke editie begon met een korte algemene kennis vragen voor alle zeven deelnemers. Van de deelnemers die begonnen aan de show, gingen de vier die het als eerste de vragen beantwoorden door naar de volgende ronde. De vragen gingen meestal over een omschrijving van een object, persoon, dier of plaats meestal bv met “Wie ben ik?”, “Wat ben ik?”.er werden  steeds meer details onthuld door Kelly totdat iemand in staat was om het te identificeren.

Klop de zoemer (ronde 2)

Klop de zoemer zoemer ronde was een algemene kennis ronde (vergelijkbaar met die van de Amerikaanse spelshow The Big Showdown), gespeeld met de handen op de zoemer. De Vragen waren  één, twee of drie punten waard. Een deelnemer die en correct antwoord gaf werd het onderwerp van de volgende vraag verteld, en mocht de moeilijkheidsfactor bepalen één,twee of drie punten. Als niemand een vraag correct beantwoord had werd een algemene kennis vraag voor een enkel punt gebruikt. De eerste drie spelers die zes punten  hadden ging door naar de volgende ronde.

Vier op een rij (ronde 3)

In deze ronde, werd aan elk van de overige deelnemers gevraagd om een ​​categorie te kiezen (uit een keuze van vier.) Degene die het eerst in deze ronde was gekomen mocht als eerste kiezen de tweede als tweede enz. Dan moesten ze 40 seconden vragen beantwoorden over de gekozen categorie. Spelers scoorde op basis van het aantal opeenvolgende vragen die ze goed hadden, als een fout antwoord werd gegeven, werd hun score terug naar nul gezet. De score uit deze ronde was het hoogste punt wat bereikt was binnen de 40 seconden .Na deze ronde, gingen de twee hoogst scorende spelers door naar de finale ronde.Bij een gelijkspel werd er een playoff algemene kennis gehouden in de stijl van de 1e ronde.

Finale Ronde (ronde 4)

In de finale was elke vraag tussen de één en vier punten waard afhankelijk van hoe ze snel ze werden beantwoord. Wederom, had de stijl van vragen,betrekking op een beroemde persoon, plaats, ding, gebeurtenis of fictief personage. Slechts één speler mocht zijn  haar buzzer indrukken, zoals aangegeven werd door de timer grafiek in het centrum van het scherm. Als een speler een fout antwoord gaf , ging hun deel van de tijd over  aan hun tegenstander en werd de tijd (en de vraag) voortgezet. De eerste speler het eerst negen punten bereikte  in deze Ronde won het dagelijkse spel, en ging door naar de finale aan het einde van de week. De verliezende spelers kwamen de volgende dag terug, om opnieuw te beginnen met dezelfde pool van spelers zonder de winnaar van de eerdere dag.

IQ-Quiz De

De I.Q.-Kwis was een wekelijks spelprogramma op BRTN, thans VRT en liep van 1980 tot 1994. Het werd al die tijd gepresenteerd door Herman Van Molle. In de beginperiode kwam het programma op zondagnamiddag op BRT1 (het huidige Eén). De laatste seizoenen werden op dinsdagavond uitgezonden op Canvas. In het 20-minuten durend programma namen 2 teams van elk 2 personen het tegen elkaar op. Herman Van Molle stelde diverse quizvragen aan de kandidaten. Bij een goed antwoord, kregen ze een bepaald aantal punten. De punten werden bepaald door een tijdbalk. Hoe langer men wachtte hoe meer punten er te verdienen waren. Echter bij een verkeerd antwoord van een team draaide de tijdbalk om en moest het andere team zo snel mogelijk afdrukken om zoveel mogelijk punten te krijgen.De quizvragen bestonden voornamelijk uit wiskundige berekeningen, verzamelingenleer, woordleer, verbanden, chemische verbindingen, algebra, … De kandidaten hadden bijgevolg meestal een hoger dan gemiddeld IQ.Een ronde die de meeste kijkers zich nog herinneren, was het letterbord met daarin letters in een schijnbaar willekeurige volgorde. Elk team moest een zo lang mogelijk woord maken. Het langst te vormen woord bestond uit 20 letters. De kandidaten hadden hiervoor een beperkte tijd.Het winnend duo kon op het einde beslissen of ze de volgende aflevering nog deelnamen of niet:

JOY OF PAINTING THE (1983-1994)

The Joy of Painting (het plezier in het schilderen) was een Amerikaanse tv-show gepresenteerd door schilder Bob Ross, hij leerde de kijkers zijn technieken voor het landschap schilderen met olieverf. Hoewel Ross een schilderij in een half uur kon schilderen was de intentie van de show niet  om ‘snel schilderen “te leren. Integendeel, hij was van plan om bepaalde technieken te leren binnen de tijd die daarvoor in de show werd toegewezen.De show duurde tot 1994, een jaar voor de dood van Ross. De show werd ook internationaal uitgezonden onder meer in Griekenland, Turkije, Duitsland, Japan, Zuid- Korea,Mexico, Hong Kong, Iran, Colombia. De schilderijen van Bob Ross kunnen beschouwd worden als “fast food” schilderijen. Binnen een half uur had hij het schildersdoek gevuld met prachtige taferelen uit de natuur, zoals een bergpartij, diverse watervallen, een donker woud of een groene weide met een half vervallen schuurtje. Deze snelle en effectieve manier van schilderen was mogelijk door de zogenaamde “nat in nat” techniek. Voordat hij de voorstelling ging schilderen, was het doek al bedekt met een vochtige witte of donkere ondergrond. Daarnaast meende Bob Ross dat het onmogelijk was om fouten bij het schilderen te maken; dat waren “just happy accidents” (“slechts prettige ongelukjes”). Door het succes van zijn manier van schilderen besloot Bob Ross over te gaan op de productie van de televisieserie The Joy of Painting, waarbij hij zelf een cursus gaf aan kijkers. Deze serie werd opgenomen van 1982 tot en met 1993. Eind jaren 80, begin jaren 90 werd de serie een groot succes. Hij werd op 95% van alle publieke Amerikaanse televisiestations uitgezonden en ook in het buitenland. Het succes van zijn serie kan ook verklaard worden door de persoon Bob Ross zelf. Hij was een opvallende persoonlijkheid met een soort van afrokapsel. Hij zat boordevol hilarische uitspraken. Zo duidde hij een boompje dat hij zojuist had geschilderd bij voorkeur aan als een “happy little tree” (een “vrolijk boompje”). Het boompje was echter pas écht vrolijk als Ross er nog een boompje naast schilderde, immers: “even a tree should have a friend” (“zelfs een boom heeft een vriend nodig”). Ook wolkjes hadden volgens Ross vrienden nodig. Naast deze mijmeringen over het sociale leven van boom en wolk, beleefde Ross veel plezier aan het met groot kabaal droogslaan van zijn kwast. Ook maakte hij regelmatig kwinkslagen over de verrichtingen van zijn moderne collega-kunstenaars. Vlak nadat hij het doek had voorbewerkt door het volledig met een egale kleur te bedekken, grapte Ross bijvoorbeeld dat het schilderij nu al rijp was voor het Museum voor Moderne kunst. Door zijn eigenzinnigheid werd Bob Ross een echte cult-persoonlijkheid. Dat veel kijkers zijn programma gebruikten om te ontspannen of in slaap te vallen, scheen hem niet te deren.Bob Ross stierf in 1995 op 52-jarige leeftijd aan de gevolgen van maligne lymfoom. De enorm grote hoeveelheid schilderijen die hij achterliet werd gedoneerd aan diverse Amerikaanse publieke TV-stations, die zijn schildersucces mogelijk hadden gemaakt.In 2006 werd via de officiële Bob Ross website bekendgemaakt dat een schilderspel zou verschijnen. Het spel, dat exclusief voor de Wii van Nintendo zou worden ontwikkeld, zou de speler in staat stellen te schilderen als Bob Ross. Eind 2006 maakte ontwikkelaar AGFRAG echter bekend dat het project was gestaakt

OPRAH WINFREY SHOW THE (1986-2011)

The Oprah Winfrey Show was een Amerikaans praatprogramma, gepresenteerd en geproduceerd door Oprah Winfrey. Winfrey verraste Amerika in AM Chicago met haar manier van omgaan met mensen, en maakte volgens velen oprechte televisie, waarbij gelachen en gehuild kan worden. Kenmerkend voor de show is het traditionele handenschudden als zij binnenkomt. Door de populariteit van het programma werd er spoedig besloten tot een naamsverandering, en werd het praatprogramma naar de presentatrice vernoemd. Aanvankelijk richt het programma zich voor een groot deel op het brengen van sensatienieuws. Wanneer diverse andere praatprogramma’s hetzelfde concept tot in het extreme doortrekken (Ricki Lake, Jerry Springer etc.), besluit Winfrey het roer om te gooien, en haar programma met meer respect te brengen. Eén van de meest opzienbarende afleveringen is de aflevering in 1993, waarin Winfrey als één van de weinigen ter wereld een interview mag houden met Michael Jackson. Dit interview bezorgt haar wereldwijde bekendheid. In 2011 werd het programma in meer dan 150 landen uitgezonden.De laatste aflevering van The Oprah Winfrey Show is in de Verenigde Staten uitgezonden op 25 mei 2011. Tijdens een opname in september 2004 kreeg iedereen die de show bijwoonde een auto van haar cadeau. Deze auto’s werden geschonken door Pontiac, een onderdeel van General Motors. De uitzending zorgde echter voor een rel, toen bleek dat een aantal mensen de belasting over de auto niet kon betalen  . Oprah had echter nadrukkelijk aangegeven tijdens de show dat er belasting betaald diende te worden. Indien het betalen van de belasting niet mogelijk zou zijn, bestond de mogelijkheid om de auto te verkopen, of de auto te weigeren.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s