Songfestivals

1980 Johnny Logan What’s another year

Songfestival 1989Op 19 april 1980 vond het 25ste Eurovisiesongfestival plaats  in Den Haag. Israël, de winnaar van het voorgaand jaar, zou het festival organiseren, maar trok zich terug, omdat de dag van de finale plaatsvond op een nationale rouwdag in Israël. Na loting werd de organisatie aan Nederland overgedragen. De „plotselinge winnaar” van het Eurovisie Songfestival was de in Australië geboren en later naar lerland geëmigreerde  Johnny Logan (24).In het Congresgebouw in Den Haag was een middelmatige brij van liedjes op een overigens uitstekend georganiseerd festival lerland stond bij geen van de koffiedik-kijkers bij de eerste vijf genoteerd, laat staan voor een eerste plaats. Duitsland, Zwitserland, Italië en Engeland, dat waren de landen waarop was gegokt. Toen na een spannende nek-aan-nek-race lerland als eerste uit de bus kwam, (143 punten) en Duitsland als tweede (128) begon iedereen in de zaal zich eigenlijk pas te realiseren dat Logan’s liedje „What’s another year” eigenlijk best een aardig liedje was. Maar ja, dat hoorde je ook toen Sjoukje Spijkers (Maggie MacNeal) met het liedje Amsterdam in het begin van de jurering door landen als Oostenrijk,Turkije en Luxemburg met 12 punten werd beloond en er na vier stemuitslagen met 42 punten nog fier aan kop stond, een juichstemming ontstond en de NOS-organisatie al spookbeelden zag van volgend jaar weer het Eurovisie Songfestival in Den Haag.

1981 Bucks Fizz Making your mind up

Songfestival 1981Op 4 april 1981 werd het het zesentwintigste Eurovisiesongfestival in Dublin Ierland gehouden. Het programma werd gepresenteerd door Doireann Ní Bhríain. Bobby G. van de Engelse groep „Bucks Fizz” had zijn schoenen al uitgetrokken, toen op ’t Eurovisie Songfestival de punten werden geteld. Zo zeker was hij ervan dat Bucks Fizz niet zou winnen. lerland zou naar zijn mening nummer één worden. Toch wist Engeland op het erepodium terecht te komen met het nummer Making your mind up. Engeland werd gevolgd door Duitsland en Frankrijk. Het was toen voor de vierde keer dat Engeland op het Eurovisie Songfestival de eerste prijs in de wacht sleepte. Toch hing die overwinning in Dublin aan een zijden draad. Als de Zwitserse jury Lena Valaitis (West-Duitsland) vier punten had gegeven waren onze oosterburen eindelijk ook eens winnaar geworden. Nu moesten ze weer genoegen nemen met de tweede plaats. Lena, die in Dublin met „Johnny Blue” zeer vakkundig voor de dag kwam, was nogal nijdig op de Zwitserse jury, die als enige van de twintig landen haar optreden met geen enkel punt honoreerde. „Het is niet erg als je een land weinig punten geeft, maar het is onbeleefd als je helemaal geen punten toekent”, zo uitte mooie Lena haar boosheid. Over onbeleefd gesproken, Zweden eindigde op de 20ste plaats met nul punten. Overigens hoeft Lena zich er niet zo druk over te maken, want ze ging goud tegemoet. 41.000 singles in een week verkocht in lerland en ze had televisie- en radio-optredens in praktisch alle aangesloten Eurovisielanden. Na het festival speelden zich in Dublin nog enkele chaotische taferelen af, toen fotografen met elkaar in de slag gingen om de beste foto van de winnende groep te maken. lerse veiligheidsagenten meenden te moeten ingrijpen en toen was de chaos helemaal compleet. Voor onze eigen Linda Williams was helaas het grote wonder niet geschied, wat ze had gehoopt. Maar met die 9de plaats met het nummer “Het is een wonder” mag ze best tevreden zijn. In haar gele jurk (de roodpaarse creatie, die haar helemaal niet stond, werd op het laatste moment voor de gele verwisseld) kwam ze tot een goede prestatie. Overigens heeft Dublin voor regisseur Theo Ordeman en belichter Jan Heezemans, die beiden op uitnodiging van de lerse televisie in Dublin waren, goed nieuws opgeleverd. Theo is door het hoofd van de Portugese televisie de heer Parera uitgenodigd om de gastdirectie te doen voor de Portugese televisie van een muzikaal programma met Nederlandse en Portugese artiesten. Heezemans is door de Israëlische televisie gevraagd een jaar naar Israël te komen om er onderricht te geven in belichting bij de kleurentelevisie.

1982 Nicole Ein bißchen Frieden

Songfestival 1982Op 24 april 1982 vond het zevenentwintigste Eurovisiesongfestival plaats in Harrogate, Engeland. Het programma werd gepresenteerd door Jan Leeming.  De grote verrassing van het Eurovisie Songfestival van dat jaar was niet eens de overwinning van het Westduitse meisje Nicole. Die verrassing was de lage klassering van de Engelse deelnemers, het duo Bardo. Bardo eindigde in Harrogate met het nummer “One step further” op de zevende plaats, en dat had niemand verwacht. De Engelse bookmakers hadden Bardo allemaal als winnaar getipt, en ook vele andere professionele koffiedikkijkers zagen het met dit duo helemaal zitten. De triomfantelijke winnares, de 17-jarige Nicole, scoorde met haar simpele ballade „Een beetje vrede” maar liefst 161 punten. Het Westduitse meisje kon haar vreugdetranen maar nauwelijks de baas, toen de ene na de andere jury West-Duitsland het maximale puntentotaal toekende. Maar ergens moet ze toch met een overwinning rekening hebben gehouden. Hoe valt anders te verklaren dat ze, na haar overwinning haar lied nog eens zong, in het Duits, Engels,Frans en het Nederlands. Aan de andere en verkeerde kant van de klassering stond Finland, dat geen enkel punt wist te scoren. De zander Nuru Pomin is daarmee in een klap bekend geworden, want een dergelijk resultaat schijnt commerciële waarde te hebben. Dat geluk was voor de Nederlandse deelnemer Bill van Dijk niet weggelegd. Methet nummer “Jij en ik” haalde hij acht punten, en kwam daarmee op twee na onderste plaats terecht. „Gelukkig”, verzuchtte de Britse omroeper, toen Bill van Zweden drie punten kreeg. West-Duitsland voegde daar later nog vijf punten aan toe.

1983 Corinne Hermès – Si la vie est cadeau

Songfestival 1983Op 23 april 1983 was het het achtentwintigste Eurovisiesongfestival in München, West-Duitsland. Het programma werd gepresenteerd door Marlene Charell. Corinne Hermès uit Parijs won het songfestival voor Luxemburg, maar tien tegen één dat het gros van de kijkers het melodietje van het liedje („Si la vie est cadeau”) niet meer kent. De inzendingen van Israël, Zweden en Joegoslavië lagen veel beter in het gehoor, maar die moesten het afleggen tegen dat van Luxemburg en daarmee was „de terugkeer van het chanson” een feit. Europa heeft er wel wat schoorvoetend voor gekozen, want voordat de uiteindelijke uitslag op het scherm verscheen was er een spannende race tussen Luxemburg, Israël, Zweden en Joegoslavië. De 21-jarige zangeres kwam tijdens de persconferentie, na afloop van het festival, helemaal niet over als iemand die gelooft dat het leven een geschenk is. Ze sprak uitsluitend Frans en ging op weinig of geen vraag behoorlijk in. Ze kwam wel eerst met het verhaal dat ze muziek studeerde aan de academie in Parijs, maar toen er wat meer naar die studie werd geïnformeerd, liet ze blijken dat het schriftelijke lessen zijn. Volgens haar zeggen zou ze met Julien Clerc een LP hebben opgenomen, maar ook dat was niet waar. Er was enige tijd geleden een musical gemaakt met Julien Clerc, waarin Corinne Hermès een bijrolletje had, maar die musical was helemaal niet van de grond gekomen. Toen Corinne werd gevraagd om eens wat over haar familie of haar vriendje te vertellen werd ze zwijgzaam en begon ze stuurs te kijken waarna de persconferentie, geleid door het hoofd van de Luxemburgse delegatie Ray van Cant, in een chaos eindigde. Corinne’s ouders bleken niet op het songfestival aanwezig te zijn. De persconferentie werd nog meer een klucht na de „verklaring” dat Luxemburg nooit de ouders van een zanger of een zangeres aan het Songfestival uitnodigt „omdat ze ze een kind dan vlak voor het optreden zo ophitsen, zodat er niets van terecht komt”, aldus Ray van Cant tot grote hilariteit van de aanwezige journalisten. Op het moment dat jongedame Hermès de vraag gesteld kreeg wat voor contract zij heeft met een platenmaatschappij, en wat zij er wel aan verdient zat Corinne helemaal met de mond vol tanden. Maar op dat moment greep haar platenbaas in en werd Ray van Cant meteen de leiding van de persconferentie ontnomen. De platenbaas viel uit dat het niemand wat aan ging wat Corinne verdiende, maar hij zei dat zo agressief dat het iedereen meteen al weer duidelijk was, dat voor de zoveelste keer in een Eurovisie Songfestival de platenmaatschappij de eigenlijke winnares van het festival is. Dat dat inderdaad zo is bleek toen Corinne voor de Duitse radio wat vragen werden gesteld: de antwoorden werden haar door haar platenbaas voorgekauwd. Voor de gebroeders Hoffmann, die voor Duitsland uit kwamen, werd dit festival een teleurstelling. Toen de eerste puntentellingen binnenkwamen stonden ze in een ommezien hoog genoteerd, maar halverwege de telling bleek de rest van de Europese jury heel anders te denken over dit toch wel aardige Duitse liedje. Bij het publiek in de Rudi Sedlmayer Halle ging overigens heel duidelijk de voorkeur uit naar Daniël van Joegoslavië met zijn liedje „Juli?’. Verrassend was de tweede plaats van Israël, dat met zijn folkloristische bijdrage meer resultaat had dan Spanje. De Spanjaarden waren op de flamenco toer en dat leverde ze geen enkel punt op. Tot groot verdriet van de zangeres die in eigen land zeer populair is. Spanje deelde die nul met Turkije, dat ook geen enkel punt kreeg. De Belgische delegatie „Pas de deux” had eigenlijk verwacht dat zij met haar inzending „Rendez Vous” de hekkesluiter zou worden, maar Engeland, Spanje en Portugal zagen kennelijk nog wel wat in dit onzinnige liedje, waarin alleen maar acht keer dezelfde zin werd herhaald, zodat België op de 18de plaats eindigde met 13 punten. Op dit middelmatige festival speelde Nederland nog niet eens zo’n gekke rol met een zevende plaats voor Bernadette met het nummer “Sing me a song”. Lang niet gek voor een onbekende zangeres, die voor het eerst van haar leven in het diepe werd gegooid en zich in die heksenketel goed staande heeft gehouden. Bernadette kreeg al aanbiedingen voor radio- en tv-optredens in Noorwegen en Engeland. Luxemburg won met 1983 erbij al vijf keer het Songfestival . (eerst in 1961 met „Nous les Amoureux”, in 1965 met „Poupée de Cire”, in 1972 met „Après toi” en in 1973 met Tu te reconnaitras”) het zat nu wel met het grote probleem waar het festival het jaar daarop moest worden gehouden. Het gebeurde ,In Luxemburg altijd in het Nouveau Theater, maar dat had slechts 900 zitplaatsen. Daar, kwam bij dat de stad’ Luxemburg ook te weinig hotelaccommodatie had om de enkele duizenden fans van het songfestival te kunnen herbergen.

1984 Herreys – Diggi-loo diggi-ley

Songfestival 1984Op 5 mei 1984 was het 29ste Eurovisiesongfestival in Luxemburg. Het programma werd gepresenteerd door Désirée Nosbush. Het had zo mooi kunnen worden, dit 29ste Eurovisie Songfestival, maar de manier waarop de RTL zich er op de buis van af heeft gemaakt, tart alle beschrijvingen. Het had veel weg van een sneltrein die door zijn remmen was geschoten. Kijkers thuis en in de Stadsschouwburg in Luxemburg waren er doodop van. Maar niet alleen technisch werd er roet in het eten gegooid en kwam het prachtige decor van NOS-medewerker Roland de Groot totaal niet uit de verf. Ook een sterk verdeelde Europese jury speelde dit festival parten. Maribelle op een 13de plaats ging af als een gieter, maar hoe de Zweedse inzending als nummer één kon eindigen was velen een raadsel. In Luxemburg stond dat Diggi-Loo Diggi-Ley bepaald niet hoog genoteerd. Noorwegen, Spanje en België werden de hele week veel meer als kanshebbers gezien. Welnu, we weten het: Noorwegen kwam helemaal niet in het stuk voor, Spanje werd derde en België vijfde. Wij schreven zaterdag weliswaar dat de Zweedse groep een goed liedje had, maar dat het van alle juryleden punten zou krijgen lag bepaald niet in de lijn der verwachting. Achteraf gezien was dit festival waarschijnlijk beter af geweest met lerland als winnaar, want Linda Martin zong Johnny Logans liedje „Terminal 3″ zo perfect dat het binnenkort ongetwijfeld op alle Europese hitparades staat. En dat is nog maar de vraag met dat Zweedse liedje met die vreemde titel waarin die drie knappe Zweedse zonen uit een mormonenfamilie zingen: „Ik droomde dat ik gouden schoenen aan had en dat alles beter werd.” Hun dromen van succes zijn dus uitgekomen. Doorgaans is een Eurovisie Songfestival—winnaar of —winnares sprakeloos, huilt tranen van geluk en laat zijn of haar manager wel vertellen wat er gezegd mag worden. Per (25), Uithard (19) en Louis (17), de drie kinderen uit het gezin van acht van vader en moeder Herrey’s waren zo voorgeprogrammeerd dat ze alle moeilijke vragen rustig uit de weg gingen. Ze gaven bij voorbeeld ook geen antwoord op vragen waarom ze mormonen zijn en of ze daarom misschien drie jaar geleden naar Amerika waren geëmigreerd. Richard wilde wel kwijt dat hij twee jaar missionaris is geweest bij de kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen, zoals de mormonen ook in ons land bekend staan. Dat was dan ook duidelijk te merken, want Richard leidde de persconferentie.” In tegenstelling echter tot de minder mededeelzame winnaartjes was vader Herrey’s bijna tot elk antwoord bereid. Ze waren als mormonen naar Amerika geëmigreerd „omdat zijn dochter daar al tien jaar woonde en wij ons geloof daar beter kunnen uitdragen”, vertelde hij, daarbij in vervoering naar de hemel starend en steeds mompelend het onbegrijpelijk te vinden dat zijn drie jongens gewonnen hadden terwijl er zoveel andere betere liedjes waren”. En dan te weten dat de Zweedse televisie in feite helemaal niet zo ingenomen was met de plannen van de Herrey’s om mee te doen aan het Zweedse nationale songfestival. In een veld van twaalf deelnemers eindigden ze als eerste en „heel Zweden” vond het een „waardeloos liedje”, maar twee dagen later waren er in Zweden al 100.000 singles van verkocht. Per, Richard en Louis hadden niet verwacht dit festival te winnen. „We hebben niet gebeden om winnaar te worden, we hebben Jezus gevraagd of we ons best mochten doen. En u hebt gezien dat dat door Hem is toegestaan.” De Herrey’s hebben overigens grootse plannen. Ze willen optreden in Scandinavië en daarna in West-Europa. „We gaan voorlopig niet terug naar Amerika.” Hebben ze dan zoveel repertoire? „Jazeker, dat zal de hele wereld nog wel horen”, verzekert Richard. Dat Maribelle haar liefde zo krachtig bezong in „Ik hou van jou” heeft kennelijk veel Europeanen totaal koud gelaten. Marie, die zich er zoveel van had voorgesteld (Ik eindig vast bij de eerste vijf”), zag haar droom als 6-jarig meisje om eens een songfestival te winnen finaal in rook opgaan. Van maar liefst elf landen kreeg ze geen enkel punt. Daardoor werd Nederland nog slechter gekwalificeerd dan Turkije, dat met 37 punten (Marie haalde er 34) een plaats hoger eindigde. Trouwens: ook Duitsland, Zwitserland, Noorwegen en Oostenrijk moet het schaamrood naar de kaken zijn gevlogen, want ook die eindigden lager dan de Turken, de traditonele hekkesluiters. Marie was kort maar krachtig. In haar commentaar op de vraag hoe ze die 13de plaats verwerkte, zei ze: „Ik heb gezongen zoals ik altijd zing, meer kan ik niet.'” Maar haar zusje Alie, die in de afgelopen week onafscheidelijk van Marie was, zei zaterdagnacht na de party in de Stadsschouwburg: „Vlak voordat Marie op moest stond ze daar met die mooie jurk met die petticoat en streek ze er met haar hand langs. Toen zei ik tegen haar: „Nou Marie, toon wat je waard bent, toon uit wat voor nest je komt.” „En toen ze zo stond te zingen, werd ik helemaal koud van binnen. Weet je, Marie is veel te goed voor zo’n songfestival. De hele week heeft iedereen hier in Luxemburg gezegd dat ze vast bij de eerste drie zou eindigen. De mensen van het orkest vonden haar zo mooi zingen en speelden het arrangement ook zo graag, omdat ze het goed vonden. En nou dit! Alle Kwakmannen zijn er wel een beetje bedroefd van, maar Marie heeft in ieder geval een troost, want het orkest vond dat zij als eerste had moeten eindigen.”

1985 Bobbysocks – La det swinge

Songfestival 1985Op 4 mei 1985 vond het dertigste Eurovisiesongfestival plaats in de Zweedse havenstad  Göteborg. Het programma werd gepresenteerd door Lill Lindfors. Noorwegen won voor het eerst in dertig jaar eindigde men niet ergens in het midden van de ranglijst, of als laatste, maar klopte zelfs de grootste kanshebber, Duitsland, met een straatlengte. Het duo ‘Bobbysocks’, bestaande uit Hanne Krogh (29) en Elisabeth Andreasson (26) zorgde met een daverende uitvoering van de song „La det swinge” voor de sensatie die, aldus hun commentaar, „een jaar feest betekent in Noorwegen. Nadat de 19 deelnemende landen hun liedjes gepresenteerd hadden voor een publiek van ruim een half miljard tv-kijkers én 6000 overenthousiaste toehoorders in de enorme Skandinaviumhallen van Göteborg waarvoor zij gemiddeld per plaats meer dan 50 gulden hadden neergeteld. Uit de puntentelling bleken al snel wie dat jaar de favorieten waren: Duitsland, Zweden en Noorwegen. Pas tegen het einde van de stemming schoot Noorwegen boven Duitsland (2) en het gastland (3) uit. Het festival stond dat jaar in het teken van de melodie. Bijna alle deelnemers waren met goed tot zeer goed materiaal naar Zweden gekomen en slechts in enkele gevallen was het handigheidje, het slimme tekstje, kortom het laten prevaleren van commerciële boven artistieke maatstaven (Luxemburg, Italië) of het spelen op het sentiment (Duitsland) té duidelijk ingebakken. Wat niet wegneemt dat alle deelnemers stonden voor hun lied, en dat is in de playback/videocliptijdperk zeker een pluim waard. “‘Het festival lijkt, na tien jaar van armoede, terug op de weg naar de oorspronkelijke doelstelling: een podium zijn voor jonge talenten en hun éénmaal per jaar de kans bieden hun kunstjes te vertonen, voor een gigantisch auditorium. De cijfers van dit beste festival sinds jaren zeggen het duidelijk: van de 19 liedjes waren er 14 die van de jury’s één- of meermalen 12 punten (het maximum) kregen. Een persoonlijk succes boekte Lill Lindfors die het festival op meer dan innemende wijze presenteerde. Zich met groot gemak van vele talen bedienend, leidde zij het liedjescircus met grote kalmte naar de climax. De actrice die ooit zelf aan het festival meedeed (in ’66) en toen tweede werd, nam de altijd weer voor hypernervositeit zorgende kop van het programma voor haar rekening door zelf een lied te zingen. Zij deed dat professioneel en met zoveel gemak (en succes) dat daarmee voor de kandidaten het ijs definitief gebroken was. Het werd al snel duidelijk dat Lill Lindfors, wat er ook zou gebeuren, de grote winnares was van dit festival. Scandinavische kranten drukten die waardering de volgende ochtend uit met kopppen als: „Een miljoen geboden voor Lill Lindfors…” De carrière van Hanne en Elisabeth ‘Bobbysock’ kan door deze overwinning niet meer stuk. Spaanse, Engelse en Duitse versies van hun lied liggen al gereed, en hun plotseling op topcapaciteit draaiende éénmans-platenbedrijfje (dat met afgunst bekeken wordt door de concurrerende Grote Jongens) overwoog zelfs, dodelijk serieus, over te gaan tot de aanstelling van een secretaresse. Toch hebben beide zangeressen het voorlopig te druk om naast hun schoenen te lopen. Contracten houden hen gebonden aan diverse ‘schnabbels’, en tijdens de traditionele en doorgaans chaotische persconferentie na het festival vroeg Elisabeth Andreasson, tot verbijstering van de honderden, „of men ’t kort wilde houden, want ze moest nog werken…” Ze lichtte dat toe: „Ik zing in een club hier in Göteborg. Aangezien ik er absoluut niet op gerekend had dat ik zou winnen, heb ik mijn optreden van vanavond ook niet geannuleerd.” En Hanne Krogh liet ook al weten dat ze andere bezigheden had: „Ik moet m’n moeder nog bellen. Als ze tenminste niet flauwgevallen is, want in Noorwegen komt dit hard aan. Het is daar, na deze overwinning, het hele jaar feest.” België (Linda Lepomme) eindigde op de laatste plaats. Het 31ste Eurovisiesongfestival wordt volgend jaar in het Noorse Bergen gehouden. Nederland is dan, wanneer het gebeuren niet opnieuw rond 4 mei valt, weer van de partij.

1986 Sandra Kim – J’aime la vie

Songfestival 1986Op 3 mei 1986 vond het 31ste Eurovisiesongfestival plaats in Bergen, Noorwegen. Het programma werd gepresenteerd door Åse Kleveland. Er waren er tranen, de hele week hadden Mandy, Laura, Karin en Marjon zich kranig gehouden in de slangekuil die showbiz heet, maar zaterdagavond, direct na het zingen van hun Alles heeft ritme”, kwamen de opgekropte emoties er uit. De Frizzle Sizzle-act had tot aan dat moment perfect stand gehouden, er waren geen incidenten geweest, de repetities waren vlekkeloos verlopen en tot verbazing van de internationale pers was er geen enkel teken geweest dat op iets van een inzinking zou kunnen duiden. Had men hier soms met keiharde professionals te doen, of waren de meisjes gewoon te jong om te beseffen dat halverwege een evenement als het Eurovisie Songfestival de zenuwen door de keeltjes behóren te gieren.Het gebeurde dan toch. Als zevende moest onze ploeg op het podium van de Grieg Hallen verschijnen en, hoewel de act net zo vlekkeloos verliep al tijdens de repetities, schoot de brok in de keel. Een van de meisjes had door onbesuisd gedrag van een visagiste (niemand zag er overigens wat van) iets aan haar oog gekregen, en een ander iets aan de stem. Moest de ploegleider nu traantjes van verdriet gaan drogen. „Nee hoor,” verklaarden later alle belanghebbenden. Dat waren vreugdetranen. Het zat erop, de klus was geklaard, we waren blij dat ze ’t er zo goed van af gebracht hadden.Helaas tijdens de jurering begreep iedereen dat Nederland het verder wel kon vergeten. Eén punt van Luxemburg, twee van Joegoslavië en daarna vijf keer NUL punten. Een bestraffing die zich zelfs nog zes keer zou herhalen, aangevuld met een 1 van Cyprus en een 3 van Finland. De 7 en 8 punten van resp. Portugal en Israël konden de ramp toen al niet meer voorkomen. En de 10 van Duitsland was zelfs een beetje pijnlijk omdat dat land de vanaf het begin leidende Belgische inzending een 1 gaf en zichzelf daarmee volstrekt belachelijk maakte. Veertig punten sleepte onze delegatie eruit. Ten opzichte van de score van 176 voor de winnares een klap in het gezicht. Een dertiende plaats voor de moeite. Reden wellicht voor bezinning bij zowel het platenwezen en Conamus, als bij de Werkgroep Amusement van de NOS die telkenjare verantwoordelijk is voor de selectie van de deelnemers en de schifting van het repertoire. De meisjes evenwel gedroegen zich kranig op de feestelijk partij na afloop van het gebeuren. Gestoken in, opnieuw, zo’n prachtige jongemeiden-creatie, dronken de Sizzle-tjes hun champagne, aten blijmoedig hun bordje Noorse lekkernijen op, en onderhielden zich glimlachend, realtiverend én sportief met iedereen die weten wilde of de kater hevig was. „Absoluut niet,” liet Karin, de oudste (18) en welbespraakste van de groep, weten. „We hadden dit ingecalculeerd. Natuurlijk hadden we gehoopt op een redelijke plaats, we dachten bij de eerste tien. Tja, en dit was dus nogal laag. Maar geen nood. We gaan rustig verder. We hebben ontzettend veel geleerd van dit festival. Trouwens, de Belgische Sandra Kim was ook ónze favoriet. Zo sprankelend, zo zelfbewust. En ook zo goed. De echte winnares heeft de hoofdprijs. Voor Sandra Kim was de zege compleet. De jongste festivalwinnares aller tijden (met nadruk vertelde zij dat ze veertien en een half is en niet dertien zoals gedurende het festival met grote nadruk werd gefluisterd) kon de winst gewoon niet meer  ontgaan. Al na de tweede puntenopgave (Joegoslavië) was de strijd gestreden: onze Zuiderburen namen met twee punten voorsprong op Zwitserland de leiding. De feitelijke eerste en tweede plaats waren toen bekend: uiteindelijk zouden beide landen eindigen met een verschil van 36 punten. Luxemburg was toen ingelopen tot 117 punten, hetgeen naast de 176 van België de derde plaats opleverde. De absolute verliezer werd Cyprus, terwijl Engeland en Duitsland toch nog de zevende resp. achtste plaats haalden. Sandra was de ster van de avond. Terecht, want haar lied was goed. „J’aime la vie”, dat zonder een spoortje van nervositeit door de Luikse scholiere naar de overwinning werd gezongen, verpletterde als het ware al het andere op dit 31ste, en zeker niet slechte, festival. Sandra kreeg als enige deelnemer punten van elke jury, en bijna altijd hoge. Slechts twee landen gaven een onvoldoende: Israël (5) en Duitsland (een 1).De persconferentie na afloop van het gebeuren werd de gebruikelijk chaos, maar nu met een schoolmeisje als middelpunt. Honderden fotografen vertrapten elkaar bijna om de gul lachende Waalse op de kiek te krijgen, en de wachtende journalisten beten hun vullingen bijna uit de kiezen omdat ze in dit tumult nauwelijks kans kregen de winnares te bestoken met vragen. Vader en moeder, Anna en Giuseppe Calderone, werden toen op het festivalpodium gehesen worden om hun kleine Sandra bij staan. Met een brok in de keel en tot tranen geroerd zagen ze hoe hun dochter uiteindelijk met de winnaars van vorig jaar, de Bobbysocks, een vreugdedansje tussen de decors maakte. Wat is het eerste dat kleine Sandra gaat doen als ze thuiskomt? wilde iemand weten. „Mijn zusje Barbara (5) wacht me op. Ik heb elke dag een cadeautje voor haar gekocht. En ik zal blij zijn als ik grootmoeder, die op haar gepast heeft, weer zie.” — En geen vriend? Of iemand die je na aan het hart ligt? „Jazeker, mijn goudvis. Die heb ik ook gemist” (gegrinnik in de zaal). „Hij heet Kiwi” (buiderend gelach in de zaal). — Hoe ga je dit straks vieren? „Ik mag van mamam een glaasje champagne nemen” (Oh’s en achs bij de toehoorders). — Wat ga je doen met het geld dat je gewonnen hebt? „Ik zou graag een huisje voor mijn ouders kopen” (tranen in de zaal). — Zou ze wellicht na al dat zingen en praten iets lekkers willen hebben. „Nou en of, een ijsje” (Vertederd gemompel). Er was Slechts één incident dat het Eurovisie Songfestival, verstoorde. Toen kroonprins Harald van Noorwegen en zijn gezin de festivalhal wilden betreden, sprong een vrouw met een fles in de hand uit het publiek naar voren en wierp iets in de richting van prinses Sonja. Volgens de politie was het een „kleverige vloeistof, vermoedelijk drank of suikerwater”. De koninklijke familie werd snel afgevoerd naar de kleedkamers, waar de prinses haar kapsel kon fatsoeneren. De gooister, een geestelijk gestoorde vrouw, werd gearresteerd.

1987 Johnny Logan – Hold me now

Songfestival 1987Op 9 mei 1987 vond het 32ste Eurovisiesongfestival plaats in Brussel, België. Het programma werd gepresenteerd door Viktor Lazlo. Voor het eerst in de geschiedenis van het Eurovisie Songfestival heeft iemand twee overwinningen op zijn ‘naam gebracht. De 32-jarige Ierse zanger Johnny Logan slaagde er zaterdag in Brussel in de Eurovisie-trofee opnieuw in de wacht te slepen, zeven jaar nadat hij had gedaan in Den Haag. Logans presentatie van zijn door hemzelf geschreven song ‘Hold me now’ was tijdens het Songfestival zo overtuigend en emotioneel, dat de helft van de 22 jury’s al metéén door de knieën ging en het puntenmaximum aan Ierland schonk (acht landen gaven 12, vier landen 10 punten). De rest van de score — van alle landen kreeg Logan punten, behalve van IJsland en Griekenland. De voorsprong van 31 punten op Duitsland wat niet meer in te lopen was, en Italië mocht zijn derde plaats in ontvangst nemen op 38 punten onder Duitsland. Hoewel er van de jaarlijkse nek aan nek-race ditmaal dus geen sprake was, zit er voor alle drie de komende maanden waarschijnlijk een kanjer van een hit in, want ook Duitsland zijn ‘Lass die Sonne in dein Herz’ scoorde ‘tweemaal 12 en vijfmaal 10 punten, en ‘Gente di mare’ van de Romein Umberto Toz-zi zelfs vijfmaal 12 punten. Ook Nederland eindigde hoog. Onze bijdrage ‘Rechtop “in de wind’ van Marcha vond maximale genade in de ogen van Frankrijk en iets minder (10 punten) bij Italië en Zwitserland, maar scoorde verder ook bij nog elf jury’s. Het leverde Peter Koelewijns compositie in totaal 83 punten op, ofwel èen vijfde plaats. Die plaats moest dan wel gedeeld worden met Denemarken, maar de vreugde in het Nederlandse kamp was groot. Marcha, zei na afloop op de nachtelijke partij in het speciaal daartoe gebouwde Overwinningspaleis op het Brusselse Heizelcomplex: „Het scheelde maar een paar puntjes of we waren nog hoger geëindigd: België en Duitsland gaven ons niets. Zo’n resultaat heeft Nederland de afgelopen twaalf jaar niet meer gehad. Ik ben dan ook dolgelukkig. Ik heb ‘Rechtop in de wind’ met heel m’n hart gezongen, meer kun je niet doen. Als je dan bedenkt dat er dit jaar 22 landen meededen, dus dat er ook meer jury’s waren waardoor de spoeling dunner werd, is het resultaat prachtig. Ik heb er van ’t begin af in geloofd dat we zo hoog zouden eindigen. Maar ook Marcha wilde graag haar meerdere erkennen in Johnny Logan. Voor de Ierse zanger was de overwinning compleet. Zeven jaar geleden, na zijn triomf in Den Haag, dacht hij dat de deur naar Luilekkerland op een kier stond om vervolgens hardhandig met zijn neus op de feiten van de muziekbusiness te worden gedrukt. Maar hij krabbelde weer overeind. „Ik zal nooit meer zo stom zijn als op mijn 25e,” had hij de afgelopen week al laten weten, en zijn neiging tot een relativerende soort van zelfbeklag, meestal in persklare vorm gegoten, maakte indruk op iedereen. Toen hij zaterdagavond zijn ‘Hold me now’ zong, kon je in het bomvolle festivalpaleis een speld horen vallen en na het slotakkoord barstte er een ovationeel applaus los. Zelfs in het vijandelijke kamp’, de Duitse hoek in het perscentrum, werd na Johnny Logans optreden spontaan naar de monitor waarop het festival moest worden gevolgd, geapplaudisseerd. Tja, en toen Johnny na het horen van het eindresultaat, na een staande ovatie, met een een traan op de wangen en na een stille omhelzing van de twee tot in hun tonen van hem houdende achtergrondzangeressen, zijn ‘Hold me now’ nog eens moest zingen, was het huis te klein. Toen haalde hij eruit wat erin zit, toen trok hij samen met dirigent Noel Kelehan die ene vertragende maar o zo geraffineerde passage zó tergend het orkest uit dat de emoties bijna door zijn poriën naar buiten kwamen. Hoewel zoiets zich per definitie niet laat relayeren via straalverbindingen, moeten velen van de 500 tot 600 miljoen tv-kijkers hebben gevoeld dat daar in Brussel ‘iets’ gebeurde. Op de persconferentie na afloop kwam het dan ook bijna tot een veldslag tussen de honderden fotografen die de triomferende Ier op de kiek wilden hebben. Logan sloeg de armen beschermend om de frêle Sandra Kim, die hem zojuist zijn overwinningstrofee had uitgereikt, en zag kans voor de oprukkende menigte uit, naar een andere plek van de zaal te vluchten. Tussen dat krioelende fotovolk vielen toen wat klappen, er sneuvelden enkele telelenzen, maar toen de rookwolken waren opgetrokken, bracht de winnaar nog even de periode ter sprake die hij een aantal jaren geleden, zonder vrouw en kinderen, doorbracht in Engeland en Turkije. Ik ben tien maanden geleden naar mijn gezin gegaan en ik heb gezegd wat ik te zeggen had, en gevraagd hoe ze het zouden vinden als ik terugkwam. Toen ook heb ik ‘Hold me now’ geschreven,” liet hij de media weten.Vanuit de Engelse hoek was men daar nog niet tevreden mee en wilde men van alles weten over die periode. Er werd zelfs gevraagd of de zanger wellicht homoseksueel is. Logan stak een vermanende vinger op en zei: „Ik wil niet praten over sex, politiek of geweld. Ik heb de laatste maanden 140 songs geschreven, dat is belangrijker. Ik was toen ik dat deed ook niet echt weg uit mijn land. Toen ik in 1980 in Den Haag het podium opklom zei ik in de microfoon: ‘Ireland, I love you’. En ik won. Ik heb nu gezegd: ‘Ierland ik hou nog steeds van je’. En ik won opnieuw. Want Ierland is niet alleen maar een land, het is een emotie. Daardoor wist ik ook dat ik zou winnen.”

1988 Céline Dion – Ne partez pas sans moi

Songfestival 1988Op 30 april 1988 was het 33ste Eurovisiesongfestival in Dublin, Ierland. Het programma werd gepresenteerd door Pat Kenny en Michelle Rocca. Het moet zo ongeveer de spannendste finale aller tijden geweest zijn die de Ierse tv vanuit het hermetisch afgesloten Simmonseourt complex in Dublin toezond. Met slechts één punt voorsprong ging de hoofdprijs van het Eurovisie Songfestival, voor het eerst in de 33-jarige geschiedenis ervan, naar iemand van de andere kant van de oceaan: de Canadese zangeres Celine Dion, met haar door Nella Martinetti geschreven „Ne partez pas sans moi’. Daarmee bracht zij het land dat ze vertegenwoordigde, Zwitserland, terug in de rij van van Eurovisiewinnaars. Uitzinnige vreugde in dat kamp dus, want hoewel hun Lys Assia het allereerste festival won, moesten de Zwitsers het 32 jaar zonder een dergelijk wapenfeit stellen. Tot verrassing, maar ook verbijstering, van velen eindigde de in Nederland wonende Scott Fitzgerald, namens Groot-Brittannië, als tweede. De Schotse zanger begon nadat driekwart van de stemmen was uitgebracht, in te lopen op de absolute winnares, maar werd pas weer bij de allerlaatste stemming (Joegoslavië) definitief opzij gezet. Er ging een orkaan van opluchting door de zaal toen het door de frêle Julie Forsyth gecomponeerde “Go” het prachtige Ne partez pas sans moi van de Zwitserse net niet passeerde. Tranen van vreugde en van verdriet waren het gevolg. De uit een Quebecs muzikantengezin afkomstige Celine Dion gaf de vrije loop aan haar ruim een week opgekropte emoties en huilde uit op Johnny Logans schouder die voor dat doel, naar later nog enkele malen bleek, geschapen lijkt te zijn. Ook de amper verslagen man uit Glasgow, wie het succes meer door zijn collega’s dan door het publiek gegund leek, hield het niet droog. Ooit maakte hij samen met onze landgenote Yvonne Keely de miljoenenhit “”If I had words” maar al spoedig daarna werd hij een nachtclubact. Zijn„Go” ademde die sfeer nog net iets te nadrukkelijk, hoewel, als de tranen gedroogd zijn, het tv-werk in gans Europa, het Midden-Oosten en Australië op hem ligt te wachten. Toen de emotionale stormen in de festivalzaal enigszins geluwd waren en honderden fotografen elkaar voor het podium nagenoeg hadden vertrapt mocht Celine haar van een alleraardigst Amerikaans accent voorziene “”Ne partez pas” nog één keer zingen voor het 600 miljoen koppen tellende publiek. Ze deed dat zoals ze het de hele week al gedaan had, met die overrompelende en vooral zo krachtige stem waartegen reeds bij de eerste repetities de moderne microfoons nauwelijks bestand bleken. Grote verrassing was de derde plaats voor de Deense Kirsten Siggaard die samen met haar partner Sören Bundgaard de prijs van de aanhouder verdient. De acht maanden zwangere bankiersvrouw uit Kopenhagen deed al twee keer eerder mee aan het festival, en op de champagneparty na afloop liet zij, nippend aan haar Spa, weten dat zij de gelukkigste zangeres van de wereld is. ..Als je maar volhoudt, dan kom je er wel.” Minder reden tot vreugde en daarmee verdient zij de pechprijs was er voor de Noorse zangeres Caroline Krüger. Het 18-jarige natuurtalent zag zich tijdens de uitzending geconfronteerd met de onberekenbaarheid van de techniek. De microfoon die haar stemgeluid naar buiten, en dus o.a. naar de 21 Eurovisiejury’s, transporteerde viel uit. Wanhopig ingrijpen van RTE-technici had slechts tot gevolg dat het achtergrondkoor te schel naar voren kwam. Daarmee ging het lied, een langzame en kwetsbare balad, voor het grootste deel de mist in. Arme Caroline, ze zou vast hoger gescoord hebben dan de vijfde plaats die er toch nog voor haar inzat. Nee, dan kun je maar beter écht verliezen. De Oostenrijker Wilfried Schütz kreeg van geen enkel land een punt, en dat moet iemand toch gek van verdriet maken. Maar Wilfried, voor wie men in Wenen om onverklaarbare redenen een duozangeres had bedacht die niet kan zingen, lachte zich overal doorheen. Opmerkelijk nuchter ook was onze landgenoot Gerard Joling die zich met zijn negende plaats met “Shangri-la” zich tevreden toonde. Ik ben niet teleurgesteld en ook niet zielig,” riep hij de verzamelde pers toe, nadat hij zijn smetteloos witte tenuede-soirée had verwisseld voor jeans en gympies. „Wat we vooral niet moeten doen, is zeuren,” vond hij ook. Waarna hij iedereen vriendelijk uitnodigde met hem, in een aanpalende gelegenheid, een slok te gaan drinken. Waar was die hoge noot gebleven waarmee hij zijn ‘Shangri-La’ doorgaans besluit, wilde men nog weten. Gerard: Ach, die heb ik maar weggelaten. Je weet ’t nooit hè met zo’n noot. Ik heb ‘m gewoon een octaafje lager gepakt. Moet kunnen De ergste billenkoek tenslotte kreeg het duo Maxi en Chris Garden uit Duitsland. Moeder en dochter hebben het hele festival door geroepen dat zij, na de echtscheiding van pappie het huis uit gedwongen waren, vriendinnen zijn geworden. Zij liepen dan ook dagelijks, en zelfs bij de opname van de introductievideo voor hun lied, hand in hand, en elkaar voortdurend begrijpend in de ogen te kijken. Daar zijn ongeveer alle delegaties zo misselijk van geworden dat het promotiefeestje van moeder, dochter en hun componist Ralph Siegel, ondanks de overvloed aan Ierse zalm en dito whiskey, gemeden werd.Maar dat de internationale jury’s, na tien jaar, Ralph Siegels componeerkunstjes dóór beginnen te krijgen, dat lijkt een van de belangrijkste ontwikkelingen van ‘Dublin’.

1989 Riva – Rock Me

Songfestival 1989Op 6 mei 1989 vond het 34ste Eurovisiesongfestival plaats  in Lausanne, Zwitserland. Het programma werd gepresenteerd door Lolita Morena en Jacques Deschenaux. Het gaat natuurlijk te ver om’ jury’s van incompetentie te beschuldigen, maar wat daar gebeurde tijdens het 34ste Eurovisie Songfestival roept twijfels op. De leden van de Joegoslavische groep RIVA kregen van de 21 concurrerende landen 137 punten en wonnen, terwijl hun ‘Rock me baby’ op zijn zachtst gezegd een zwakke song was.Verbijstering beheerste het Palais de Beaulieu in Lausanne van waar de 22 liedjes rechtstreeks naar tv-kijkers van Japan tot Portugal en van IJsland tot Jordanië waren gezonden: na een langzaam groeiende voorsprong van Joegoslavië was duidelijk geworden dat de nummers twee en drie, Engeland en Denemarken, al niet meer konden inlopen. Niet dat iemand de 20 jarige Emilia Kokic en haar musici uit Zadar aan de Adriatische kust, de winst misgunde, integendeel, maar er waren dat jaar wel een aantal andere landen die men punten had toegedacht. Nederland had de Vijftiende plaats en zangeres Justine Pelmelay had het er zwaar mee. „Een vijftiende plaats; dat is wel het laagste dat ik me had voorgesteld,” zei ze na de uitzending. „Al weken vertelt iedereen me dat ik zoveel kans heb, nou ja, dat neem je dan met een korrel zout. Maar dit, dat begrijp ik niet.Terwijl ze dat vertelde werd ze voortdurend onderbroken door mensen uit het orkest die haar kwamen troosten, door collega’s die vertelden op haar gegokt te hebben, en door onbekende delegatieleden die met aanbiedingen en zelfs met repertoire wapperden. „Ik kan hier geloof hier niet meer stuk zei ze. „Maar deze uitslag daar ben ik zeer teleurgesteld over. Zo’n slecht lied was het toch niet? Kan het dan misschien toch hebben gelegen aan die hoge F die Justine er gewoonlijk aan het einde van haar “Blijf zoals je bent” zonder moeite uitgooit, maar die deze week, nadat iedereen geroepen had dat zo”n noot toch wel erg hoog is, langzaam van een peuleschil in een berg veranderde. Of waren het zenuwen en vermoeidheid? In ieder geval pakte Justine de gewraakte noot niet zo feilloos als op de generale repetitie, en dat kostte haar punten. „Zo’n liedje dat is maar drie minuten. Daar vergaat de wereld niet mee,” had ze aan het begin van de week nog gezegd. Maar nu waren er tranen. Tranen van geluk waren er uiteraard bij de Joegoslavische zangeres. Emilia is studente Duits en Engels in Zagreb, maar het winnen van het festival betekent voor haar dat ze ‘beroeps’ wordt. „Ik ben bang dat ik mijn studie zal moeten opgeven,” zei ze. „Net als mijn collega’s. Dat kan omdat het songfestival bij ons iets bijzonders is. Joegoslavië heeft er jaren naar toe gewerkt. We doen al sinds 1962, met een onderbreking, mee aan het festival. De laatste jaren met stijgend succes: we werden derde in ’87 en vorig jaar zesde. Het concept was dus goed.” Dat concept is het letterlijk citeren van bekende songs (en titels) uit het westen, met daaraan vast een tekstje in de eigen Servo-Kroatische taal. Twee jaar geleden gingen de jury’s al bijna door de knieën voor zon Joego-mix van ‘Do you wanna dance’, nu leverde dezelfde formule via ‘Rock me baby’ de volle winst op. Toch waren het de verliezers die de show uiteindelijk stalen. Allang nadat het publiek de immense hal had verlaten en alle Eurovisie-delegaties ‘onder elkaar’ een afscheidsfeestje beleefden, gebeurde het. De Spaanse zangeres Nina, die al geruime tijd steelse blikken had geworpen naar het podium waar een lokaal bandje zich door het wereldrepertoire zweette, sprong plotseling als een kat naar de microfoon terwijl haar componist zich achter de vleugel nestelde. Voor men wist wat er gebeurde schalde een zeer geïnspireerde ‘Georgia on my mind’ door de zaal. Een hoornist die ergens verderop zijn instrument aan het inpakken was, ritste blij verrast zijn instrument weer los en voegde zich bij het tweetal, onmiddellijk gevolgd door de drummer van de Turken en een niet nader geïdentificeerde bassist. Tja, toen was het hek van de dam. Toen stond daar plotseling ook onze Justine Pelmelay met zoveel soul ‘The girl from Ipanima’ te zingen dat in de samengestroomde massa voor het podium de temperatuur tot het kookpunt steeg. Maar zon Braziliaanse song liet natuurlijk ook de zangeres van Portugal niet aan zich voorbij gaan, en de trompettist van de Luxemburgers was inmiddels begonnen Miles Davis even de vergetelheid in te blazen. Enfin, er kwamen toen zelf delegatieleden zich per trombone en saxofoon met de discussie’ bemoeien, en uit die hele, loyale, muzikale broederschap van al die verliezers van dit jaar, ontstond ook nog eens spontaan een achtergrondkoortje met daarin de winnares van vorig jaar, Céline Dion. Sjonge jonge, wat swingde het daar in Lausanne. Het spontane concert werd de grootste demonstratie tégen het songfestival die er ooit is geweest. Maar gelukkig lagen de 600 miljoen mogelijke getuigen a charge toen reeds uren onder de wol.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s