Nieuws 1987

JONGEN PAKT INBREKERS NA LIFT AUTODAK 

Jongen pakt inbreker na liftautodak You TubeOp  31 januari 1987 heeft een 20-jarige Arnhemmer twee inbrekers (42 en 20) kunnen aanhouden, nadat hij op het dak van de auto waarin de twee op de vlucht waren geslagen had meegereden. De jongeman kwam zaterdagavond met zijn vader thuis en beiden zagen iemand in de tuin van de hun woning staan. Later bleek zich ook nog een onbekende in de woning te bevinden. Halsoverkop sloegen de twee van hen in een klaarstaande auto op de vlucht. Zoonlief: bedacht zich geen moment en sprong op de achterklep van de auto, trapte de achterruit in en trachtte het duo tot stoppen te dwingen. Toen dit niet lukte klom hij op het dak van de auto om ook de voorruit aan diggelen te trappen. De vluchtwagen knalde vervolgens tegen een geparkeerde auto aan. De inbrekers (zonder buit overigens) trachtten nog te ontkomen maar werden klem gereden door een politieauto, die intussen was gealarmeerd.

MAN STEELT BRANDWEERWAGEN

Man steel brandweerwagen You TubeOp 4 januari 1987 heeft een 27-jarige man uit het Friese Burg politiekorpsen uren beziggehouden nadat hij er in een  gestolen brandweerauto vandoor was gegaan. Hij probeerde eerst een geldautomaat van een ‘pompstation tussen Harlingen en Zurich met zijn auto open te rammen. Dit mislukte, maar zijn auto liep zodanige schade op dat de man naar Harlingen terug moest lopen, waar hij een ladderwagen uit de brandweergarage meenam. Hij werd achtervolgd door een surveillance-auto van de Harlinger politie en volgens een politiewoordvoerder probeerde de joyrider voortdurend de politieauto van de weg te duwen. Met hulp van drie andere politiekorpsen kon de man na enkele uren in Lemmer worden aangehouden.

VIBRATOR HOUDT NOORDWIJK UIT SLAAP

Vibrator houdt noordwijk uit de Slaap You TubeOp 7 januari 1987 hield een trillende vibrator, die samen met een doos slagroomsoezen in een plastic boodschappentas zat, een deel van Noordwijk uit de slaap. Ook hield het zo’n 25 man van politie, brandweer, ambulance en het Explosieven Opruimings Commando enkele uren bezig. De geschiedenis begon volgens de politie toen een Noordwijker, die tegen middernacht een blokje om ging, in de Oranje Nassaustraat uit een plastic tas een zoemend geluid hoorde komen. De man tilde de op het trottoir staande tas op, maar schrok zo van de trillingen die hij voelde, dat hij meteen de politie waarschuwde. Toen ook de gearriveerde politiemensen de verschijnselen niet konden thuisbrengen, werd besloten het Explosieven Opruimings Commando (EOC) in Culemborg in te schakelen. De bewoners van ongeveer twintig woningen in de omgeving moesten uit voorzorg het achtergedeelte van hun huis opzoeken. Ook de brandweer en ambulancedienst waren ter plekke.Na het maken van röntgenfoto’s besloot de EOD de plastic tas te openen. De inhoud bleek te bestaan uit een vibrator, pornografische foto’s, oude kleding en een gebaksdoos met vier slagroomsoezen.

GROVE NALATIGHEID BIJ ZWANGERE VROUW

Grove nalatigheid bij zwangere vrouw 22 januari 1987 You TubeOp 22 januari 1987  kwam het ongeboren kind van E. J in de baarmoeder om het leven. Het echtpaar verweet de arts grove nalatigheid bij de behandeling van de zwangere vrouw. Het echtpaar uit Drachten was niet tevreden over de berisping die het medisch tuchtcollege op 14 januari 1988 aan vrouwenarts J ten H had gegeven. Ze waren daarom van plan hun zaak bij een burgerrechter te laten voorkomen. E. J. werd die dag om vier uur ’s ochtends in ziekenhuis Nij Smellinghe opgenomen. De dienstdoende verpleegkundige vertrouwde de hartfilm niet en belde de vrouwenarts. Die deelde, volgens de verpleegkundige, mee, dat hij om acht uur langs zou komen. Ten H noemde het later zelf „een raadsel” waarom hij ’s nachts niet direct gekomen.  Het tuchtcollege meent, dat de arts „in ernstige mate onzorgvuldig” handelde toen hij op op 22 januari 1987 niet „zo spoedig mogelijk” bij E. J. in ziekenhuis Nij Smellinghe verscheen. Het college gaf de arts daarom een berisping. Naar aanleiding van informatie van de vroedvrouw werd E. J op 22 januari om drie uur ’s ochtends acuut in Nij Smellinghe opgenomen. Mevrouw E.J, die op dat moment 33,5 weken zwanger was, verloor bloed. De verpleegkundige achtte het raadzaam op basis van de hartfilm, die om vier uur werd opgenomen, de arts te bellen. Volgens de verpleegkundige had die gezegd, om acht uur ’s morgens te zullen komen. Toen de arts die morgen kwam, werd er weer een hartfilm gemaakt. Het viel mevrouw E.J., die kraamverpleegster was geweest, op dat men nu boven de navel naar de hartslagen hoorde en niet, zoals in de weken ervoor gebeurde, eronder. Het aantal slagen was bovendien lager dan de keer ervoor. De arts verrichtte geen nader onderzoek. Om drie uur ’s middags werd er een nieuwe hartfilm gemaakt. Omdat mevrouw E.J geen leven meer voelde werd er op haar verzoek om half negen s avonds opnieuw onderzoek gedaan. Ditmaal ontdekte men, door de pols van E.J te voelen, dat op de hartfilm enkel haar eigen hartslag te horen was. Een echografisch onderzoek volgde en wees uit, dat het kind was overleden. De volgende ochtend beviel ze van een dood jongetje. E.J wendde zich tot Zytse Stadt, destijds nog geneesheer-directeur van Nij Smellinghe. Die lichtte geneeskundig inspecteur van de volksgezondheid voor Friesland Hielke Kijlstra in. Toen bleek de hartfilm, die ’s morgens om vier uur opgenomen was, onvindbaar te zijn. Op 14 augustus liet dokter Kijlstra de vrouwenarts per brief weten, het „ernstig verwijtbaar” te vinden dat die om vier uur niet was verschenen. Bovendien had Kijlstra de indruk, dat de arts in de loop van de dag ook verwijtbare fouten had gemaakt. Het Medisch Tuchtcollege vond dat Ten H omdat hij pas vier uur nadat men hem belde verscheen, „een ernstig verwijt” toekomt. Zelfs acht het college het hoewel het daar niet zeker van is „niet ondenkbaar dat bij een juist en tijdig onderkennen van de problemen maatregelen mogelijk waren gebleken die een fatale afloop hadden voorkomen.” De medicus verklaarde voor het college zelf ook te vinden dat hij ’s nachts ten onrechte niet was gekomen. Hij sprak in dit verband van een „black-out”. Dat er te laat is gecontroleerd of de gemeten hartslag wel die van het kind was, beschouwt het college niet als een ernstige fout die dokter Ten H kan worden aangerekend. „Doch die gebeurtenissen doen wel twijfel rijzen aan het antwoord op de vraag of op de afdeling, waarvoor de aangeklaagde arts mede verantwoordelijkheid draagt wel via een voldoende vastgelegde en gecontroleerde procedure wordt gewerkt”, stelt het college.„Dat gold overigens ook met betrekking tot het feit dat de registratiestrook van het C.T.G.-onderzoek van vier uur ’s morgens onvindbaar is gebleken.” Met een aantal ongeïdentificeerde hartfilms, die de arts op de afdeling had gevonden, toonde hij, in de woorden van het college aan, „dat met dat soort gegevens vaker slordig wordt omgesprongen, doch juist die handelwijze behoort mede door goede instructie en adequate controle onder zijn leiding niet voor te komen.”

BRAND OP GRIEKSE TANKER OLYMPIC DREAM

Griekse tanker Olympic Dream You TubeOp 25 januari 1987 kwam de Griekse tanker Olympic Dream, afgeladen met 25.000 ton benzine, in aanvaring met de Liberiaanse bulk carrier August Thijssen. Niet alleen schoot, de vlam in een van de 22 benzinetanks, de kop en de brug van het schip raakten zodanig in de kreukels dat de brandpompen niet meer werkten, motoren niet wilden starten en in de machinekamer was de toestand , ronduit chaotisch. Pas op 27 januari 1987 was de brand op de Griekse tanker de Olympic Dream om half acht bedwongen. Bij de operatie raakte een van de bergers aan het been gewond. Er was nog ongeveer 90 procent van de oorspronkelijke 22.500 ton benzine aan boord. De slagzij van de Olympic Dream was weliswaar toegenomen tot meer dan zes graden, maar de bergers hadden daar geen last van. In overleg tussen de rederij, en de bergers en de vertegenwoordigers van het rijk en het gemeentelijk havenbedrijf Rotterdam werd besloten het schip naar Rottterdam te slepen.

NARCOSEFOUT BLEEK RAMPZALIG

Narcosefout bleek rampzalig You TubeOp 28 januari 1987 concludeerde de officier van justitie in Leeuwarden,dat de monteur en ziekenhuis verantwoordelijk waren voor de dood van een patiëntje.Het verwisselen van nippels aan een narcose-apparaat maakt monteur Ruud S. medeverantwoordelijk voor de dood van een 4- jarig ziekenhuispatiëntje, maar hij was zeker niet de enige.Niet alleen in de geëiste straf (twee maanden voorwaardelijk) bracht de officier van jusititie in Leeuwarden, mr. dr. J. de Valk, tot uitdrukking dat de monteur van het Sint Antoniusziekenhuis te Sneek slechts onbewuste schuld door aanmerkelijke onvoorzichtigheid” kan worden verweten. „Het ongeluk was ook het gevolg van falend ziekenhuisbeleid ten aanzien van reparaties aan medische apparatuur én de controle daarop”, stelde hij vast. Zowel ziekenhuis als anesthesist zijn volgens de officier te kort geschoten in hun zorgplicht. Het liefst had hij ook deze verdachten gelijk met Ruud S. voor de rechtbank gebracht, maar zij vechten hun dagvaarding nog aan in hoger beroep.Ruud S. (41) toonde zich erg geschokt door de dood van de kleine Erwin R, wiens bij een verkeersongeluk gebroken beentje in juni 1985 werd gezet onder een narcose waaruit hij niet meer zou ontwaken. In plaats van zuurstof om hem weer bij kennis te laten komen, kreeg hij een half uur lang zes liter lachgas per minuut toegediend, voordat iemand op het idee kwam dat er wellicht iets mis was met het verrijdbare ‘drager romulus’ apparaat. Een maand eerder had Ruud S. na een storingsmelding de nippels vernieuwd, waarmee het gas-mengtoestel werd aangesloten op de centrale leidingen van het ziekenhuis. Daarbij moet hij de zuurstofnippel aan de lachgasslang hebben gemonteerd en omgekeerd. De man herinnert het zich niet, maar neemt, sinds hij een paragnost heeft geraadpleegd, wel aan dat het zo gebeurd moet zijn. „En dan draag ik ook schuld”, concludeerde hij. De officier van justitie liet er geen twijfel over bestaan dat S. mede als slachtoffer van de omstandigheden in het ziekenhuis kan worden gezien. Het apparaat had volgens de chef van S. al in 1980 moeten zijn vernietigd, of aan een dierenarts overgedragen moeten zijn. Het was volslagen verouderd, maar vervulde nog een reserve-functie, ook al behoorde het op papier niet meer tot de inventaris. „Als er geen gebrek aan controle op de reparaties was geweest en als op het apparaat de volgens de gezondheidsraad onontbeerlijke zuurstof-concentratiemeter had gezeten, was er wellicht niets gebeurd, maar dat ontheft S. niet van alle schuld”, vond mr. dr. De Valk. Maar hij zei ook: „Ik was nogal verbaasd over het gemak en de vanzelfsprekendheid waarmee de anesthesist het onderhoud van de apparatuur had afgeschoven op anderen, zonder dat dezen overigens naar de mate van hun verantwoordelijkheid werden gehonoreerd.” En: „de manier waarop in het ziekenhuis storingen werden gemeld en verholpen zonder controle, was op zijn zachtst gezegd slordig. De instelling waarmee met apparaten, waarvan levens direct afhankelijk zijn, werd gewerkt, was zorgeloos.”Mr. P. van de Bergh merkte als advocaat van Ruud op dat het narcose-apparaat bij de laatste controlebeurt door de leverancier (in 1976!) al negatief was beoordeeld. Hij haalde ook de niet eens luidende getuigenverklaringen aan die verpleegkundigen hadden afgelegd over de reparatie van S. Zo zou er nog ruimte zijn voor de veronderstelling dat de fatale verwisseling op een ander tijdstip had plaatsgevonden. Maar voor het geval de rechtbank de betrokkenheid van S. vaststelt, moet met een geldboete worden volstaan. Nieuwe richtlijnen voor reparaties van medische apparaten zijn er intussen nog niet in het ziekenhuis, zei Ruud S. gisteren zelf. „Wel moet in logboeken aantekening worden gehouden, maar van controles weet ik niets. Er is ons verder alleen gezegd dat we ons telkens moeten afvragen of we wel bevoegd zijn zulke reparaties uit te voeren.”  De Leeuwarder rechtbank veroordeelde later het bestuur van het Sint Anthoniusziekenhuis in Sneek wegens schuld aan de dood van een vierjarige patiënt conform de eis van de officier van justitie tot een boete van 25.000 gulden. De 61 jarige voormalige anesthesist van het ziekenhuis kreeg voor hetzelfde misdrijf zes maanden gevangenisstraf voorwaardelijk, na een eis van vier maanden voorwaardelijk en hij kreeg 10.000 gulden boete. De „structurele zorgeloosheid” van de narcotiseur maakte mogelijk dat een incidentele montagefout zulke fatale gevolgen kon hebben, aldus het vonnis. De dood van Erwin R had voorkomen kunnen worden, als de wel aanwezige, maar bewust ongebruikt gelaten beveiligingsapparatuur was benut. Het stichtingsbestuur van het Sint Antoniusziekenhuis in Sneek zag af van hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank in Leeuwarden. De 61-jarige voormalige anesthesist van het Antoniusziekenhuis kreeg voor hetzelfde misdrijf een voorwaardelijke gevangenisstraf van zes maanden en een boete van 10.000 gulden. Ook hij tekende geen hoger beroep aan tegen het vonnis. Directeur Ton Maas van het Sint Antoniusziekenhuis zei, dat het bestuur ‘na ampele discussie’ concludeerde, dat hoger beroep niet in het belang is van zowel de familie van Erwin R als van de ziekenhuisorganisatie was: „De zaak sleept nu al twee en een half jaar en heeft al die tijd een grote druk gelegd op de familie en onze mensen. Het bestuur wil er nu een streep onder zetten en legt zich neer bij het vonnis. De rechter heeft gesproken en het bestuur heeft daar niets aan toe te voegen.” Volgens Maas was het besluit van het stichtingsbestuur mede gebaseerd op de wens om een verdere publieke discussie rond de affaire te voorkomen. Hij onderschrijft de conclusie, dat het bestuur hiermee tegelijkertijd schuld bekent. „Wij dachten dat de procedures in ons ziekenhuis goed waren. We zijn gewogen door de rechter en in deze situatie te licht bevonden.

VESTIGINGSREGELING SER

1987 Vestigingsregeling SEROp 28 januari 1987 bracht de Commissie Vestigingsregelingen van de SER advies uit aan de staatssecretarissen Evenhuis van Economische Zaken en Dees van Volksgezondheid en minister Braks van Landbouw en Visserij over een vestigingsregeling voor het spijzen-verstrekkend bedrijf. De adviesaanvraag was van 13 mei 1986. Wie een koffieshop, broodjeszaak of snackbar wil beginnen moest voortaan voldoen aan de eisen die gelden voor andere kleine ondernemers: vakbekwaamheid, kredietwaardigheid en handelskennis. De drie ministeries hadden om een advies gevraagd; zij willen dit onderdeel van de horeca ook onder de werking van de wet brengen. Vanuit de horeca was daarom gevraagd.  Het argument om eigenaren van koffieshops en cafetaria’s aan strengere eisen te onderwerpen, luidt dat nu in feite iedereen met een beetje geld zo’n zaak kon beginnen. Ze schieten niet alleen als paddestoelen uit de grond, ze verdwijnen ook weer als sneeuw voor de zon. Dat is niet bevordelijk voor de kwaliteit van de branche. De hygiëne laat bovendien nog wel eens te wensen over. De levensduur van een horecabedrijf is door de bank genomen kort. Voor koffieshops, broodjeszaken en dergelijke geldt dit in het bijzonder. Van de opgeheven horecazaken was de gemiddelde levensduur een kleine zes jaar. De verdwenen cafetaria’s hielden het gemiddeld 4,5 jaar uit, terwijl de gemiddelde koffieshop binnen drie jaar al weer dicht was. Financiële problemen waren meestal de oorzaak. Het ontstaan van die problemen is het gevolg van onvoldoende kennis van zaken van het zelfstandig ondernemerschap, aldus de SER-commissie. De te verwachten vestigingsregeling gaat alleen voor nieuwkomers in de branche gelden. Voor bestaande zaken komt er een overgangsregeling.

BETOGING TEGEN UITLATINGEN SIMONIS

betoging-tegen-uitlatingen-simonis-you-tubeOp 18 februari 1987 liepen zo’n duizend mensen in Utrecht mee in fakkeltocht uit protest tegen de uitlatingen van kardinaal Simonis over homoseksualiteit en feministische theologie. De opkomst in de licht besneeuwde Utrechtse binnenstad was groter dan verwacht. Tijdens de door het COC georganiseerde stelde PPR-Tweede Kamerlid Lankhorst dat „Simonis simpelweg veel te ver is gegaan. Maar ook het kabinet is, door laksheid met een wet behandeling, mede schuldig aan de discriminatie van homoseksuelen.”De fakkeltocht, met deelnemers uit het hele land, begon op het Domplein en ging in een lange stoet via het aartsbisschoppelijk paleis op de Maliebaan naar de Janskerk. Op de spandoeken waren ,onder meer de leuzen ‘Simonis, kardinale misser, Ook Dokkum groet Simonis en het zal je huisbaas maar wezen te zien. In de Janskerk liet een reeks sprekers, onder wie Lankhorst, weten dat de kardinaal veel te ver is gegaan. Het COC, dat de demonstratie op touw zette, meent dat Simonis zich „beledigend, discriminerend, onnodig grievend en kwaadaardig suggestief” heeft uitgelaten. In de kerk veel applaus maar ook doodse stilte toen KRO programmamaker Theo Stokkink, die de sprekers inleidde, meedeelde dat inmiddels bij het COC vijf meldingen zijn binnengekomen over mensen die door de uitlatingen van Simonis er geen gat meer in zagen en een eind aan hun leven hadden gemaakt.

IJZEL EN SNEEUW TEISTEREN NOORDEN

Ijzel 2 maart 1987 You TubeOp 2 maart 1987 toen iedereen dacht dat stiekum de winter voorbij was, kregen vooral de noordelijke provincies nog eens de volle laag. Het was ijzel deze keer die het openbare leven in Groningen, Drente en Friesland vrijwel volledig lamlegde. Niet alleen het openbaar vervoer kwam zo goed als stil te liggen, maar ook de stroomvoorzieningen vertoonden ernstige gebreken waardoor bedrijven en instellingen niet meer konden functioneren. De schade aan de bossen in het noorden was bovendien enorm. Bomen bezweken onder het gewicht van de ijzel. Het was bijna overal glad en vele auto’s raakten van de weg. Rond Veendam was sprake van ernstige stroomstoringen door verscheidene draadbreuken. Ook in de stad Groningen, rond Vierverlaten, en in sommige dorpen was sprake van onderbrekingen in de elektriciteitsvoorzieningen.  De vierbaansweg Groningen Hoogezand/Sappemeer werd afgesloten voor alle verkeer. De weg Groningen-Adorp- Winsum was eveneens niet meer toegankelijk.Vogels raakten door de kou en de ijsafzetting bevangen en konden niet meer vliegen. Eveneens via Radio Noord werd opgeroepen katten en schapen binnen te houden. De katten omdat ze wel heel gemakkelijk aan gevederde buit zouden kunnen komen, de schapen omdat de vacht zo zwaar zou worden dat de dieren aan onderkoeling ‘bloot’ stonden en ernstig gevaar liepen.De GADO zette rond het middaguur alle lijnen stil. De mensen onderweg werden met taxi’s en auto’s opgehaald. Telefoonlijnen raakten in de loop van de dag ernstig ontwricht. De politie en busmaatschappijen ondervonden hiervan zware hinder.Rond Stadskanaal lagen over een afstand van enige honderden meters vele bomen en een hoogspanningskabel over de weg. Jan Pelleboer kreeg geen beeld meer op zijn door ijs loodzwaar geworden schotelantenne op het platte dak. De vorstgrens lag tussen Hoogeveen en Zuidwolde. „Dit hebben we alleen op 8 februari 1966 meegemaakt” zei de weerkundige. „

RAMP MET DE ‘HERALD OF FREE ENTERPRISE

Ramp met deHerald of free Enterprise You TubeOp 6 maart 1987 kapseisde de veerboot de ‘Herald of free Enterprise kort nadat het de haven van Zeebrugge had verlaten. Daarbij kwamen 193 mensen, van wie de meesten Britten, om het leven. Kapitein David Lewry had een halfjaar eerder een rapport bij de reder gedeponeerd waarin hij zijn zorgen verwoorde over de stabiliteit van de Herald. Zijn waarschuwing werd ter zijde geschoven. Op die zesde maart krijgt Lewry het gruwelijkste gelijk van de wereld. De veerboot maakt vaart, schept via de openstaande boegdeuren water en helt naar bakboord. De kapitein laat de buitenwereld via de radio weten dat er iets ernstig misloopt: „I think I’m in serious trouble”.In razend tempo kapseist de Herald en tonnen ijskoud water vullen het schip. Honderden mensen vallen, op en over elkaar. En het wordt aardedonker. Er klinkt een aanhoudend geschreeuw, gegil. De Herald, is op bakboordzijde vastgelopen op een zandbank, is binnen een minuut van een behaaglijk onderkomen veranderd in een oord van pijn en doodsangst. In Zeebrugge wordt alarm geslagen. Zevenentwintig minuten nadat de Herald is gekanteld, hangt boven het wrak van de veerboot een helikopter van de Belgische luchtmacht. De drenkelingen putten kracht uit die verschijning. „We zijn ontdekt”. Gangbare regels en afspraken worden van tafel geveegd, hoge autoriteiten achteloos gepasseerd. De besluitvorming moet boven alles snel verlopen. Duikers, vissers, bergers, mensen van de zeemacht, politie, artsen, bemanningen van reddingsboten uit België en Nederland, werkers van het Rode Kruis vinden hun plek in het netwerk van helpers. Vanaf tien voor half negen komen de honderden overlevenden aan land. Ze worden in gevorderde stadsbussen naar klinieken, kazernes en ziekenhuizen gebracht. Om half een in de nacht worden de laatste drie overlevenden gevonden in een nauwe schacht. Vijf uur later worden alle operaties gestopt. De Herald of Free Enterprise is verandert in een massagraf. Ruim een maand na de catastrofe, op 7 april, zetten de bergers van Smit-Tak de Herald recht, en op 27 april slaagt men erin de veerboot in de voorhaven van Zeebrugge te brengen. Uit het gerechtelijk vooronderzoek naar de ramp, onder leiding van de Britse Lord of Justice Sheen bleek dat de ramp het gevolg was van een combinatie van technisch en menselijk falen. Het bleek dat De schepen van de Spirit Class waren speciaal gebouwd voor de route Dover-Calais, havens die beide beschikken over dubbele, boven elkaar gelegen opritten naar de ferry. De omstandigheden in Zeebrugge waren echter geheel anders. Er was slechts één oprit, waardoor het laden en lossen aanzienlijk trager verliep. Deze oprit lag bovendien lager dan gebruikelijk. Het schip had dan ook extra ballast nodig om het autodek op dezelfde hoogte te brengen als de ramp. Daarom werden de voorste ballasttanks gevuld. De Herald werd geladen via de boegdeuren. Die zijn bij vergissing open blijven staan, iets wat op de brug niet bekend was. De direct verantwoordelijke assistent- bootsman was bedankt na onderhouds- en schoonmaakwerkzaamheden en deed een dutje. Hij had wel opgemerkt dat de boegdeuren open stonden, maar sloot ze niet. Hij voelde zich hiervoor niet verantwoordelijk. De eerste stuurman had de eindverantwoordelijkheid voor de procedure. Hij had de assistent- bootsman zien lopen en ging ervan uit dat hij op weg was om de deuren te sluiten. Omdat hij niet was geïnformeerd over open boegdeuren, ging de gezagvoerder ervan uit dat ze gesloten waren.  De firma Townsend Thoresen werd na deze ramp een dochteronderneming van een andere rederij, P. & O. De directie ging onmiddellijk tot actie over. Een paar veiligheidsmaatregelen werden getroffen,en het goedkoopste en commercieel belangrijkste van alles de naam Townsend Thoresen werd van de overgebleven schepen geschrapt en P. & O. ervoor in de plaats geschilderd. Link You Tube , Ferry Aid Wikipedia

DODE BIJ DE RALLY VAN PORTUGAL

Dode Rally Portugal 1987 You TubeOp 13 maart 1987 bij een ongeluk tijdens de rally van Portugal was één dode gevallen en er raakten negen toeschouwers gewond. De Portugees Joaquim Guedes verloor bij de 21e klassementsproef, in het Marao-gebergte, de controle over het stuur van zijn Toyota en reed in op een groep toeschouwers. De 18-jarige Manuel Carvalho was op slag dood. Guedes kwam met de schrik vrij. Het is het tweede zware ongeluk tijdens de rally in een jaar tijd. Een jaar daarvoor werden bij een soort gelijk incident twee toeschouwers gedood en raakten nog eens 33 personen gewond. De organisatoren legden de wedstrijd na het ongeluk een uur stil. De gewonden werden naar een nabij gelegen ziekenhuis overgebracht. De Fin Timo Salonen, die met zijn Mazda op de tweede dag crashte, had voor aanvang van de rally al gewezen op de grote risico’s. „De toeschouwers rennen voortdurend de weg over. Na het ongeluk van vorig jaar hadden ze hun lesje toch geleerd moeten hebben.” Ook Lanciarijder Alen uitte scherpe kritiek op de wedstrijdleiding. „Vergeleken met vorig jaar is er niets veranderd. Het blijft levensgevaarlijk.” Wedstrijdleider Cesar Torres verklaarde, dat de organisatoren er alles aan gedaan hebben om de veiligheid van de rijders en de toeschouwers te garanderen. Ongeveer 300.000 toeschouwers volgden de start van de rally, de derde wedstrijd tellend voor de wereldtitel.

BEJAARDEN IN OPSTAND TEGEN BELEID

Bejaarden in opstand tegen ouderenbeleid You TubeOp 16 maart 1987 demonstreerden ruim tweehonderd bejaarden tegen „het afbraakbeleid” van het kabinet waar het ging om de bejaardenzorg. De demonstratie bij het nieuwe stadhuis in Amsterdam was georganiseerd door het comité „Samen borg voor de zorgmaatschappij”. De ambtenaren in het stadhuis werd gevraagd „naar beneden te komen en te luisteren naar het breed gesteunde protest tegen de onmogelijke situatie waarin veel ouderen verkeren”. Terwijl zich in de hal van het gloednieuwe stadhuis de bejaarden verzamelden voor een demonstratieve bezetting, vond er buiten een klein incident plaats. De bussen waarmee de bejaarden hadden gereisd, stonden verkeerd geparkeerd. Oplettende agenten hadden dat opgemerkt en waren ijverig bezig een parkeerbon uit te schrijven. Dit tot ongenoegen van twee personeelsleden van een bejaardentehuis, die nog stoelen aan het uitladen waren. Nadat volgens verschillende getuigen de politie geweld gebruikte, werden de twee in de boeien geslagen en afgevoerd. Binnen waren enkele bejaarden en leden van het comité naar de vierde verdieping gegaan om de ambtenaren te vragen het werk even neer te leggen en in de hal naar het protest te komen kijken. Hun werd gevraagd de voor bejaarden desastreuze maatregelen niet uit te voeren. De bejaarden eisten dat er geen bejaardenhuizen gesloten werden, geen „eigen bijdragen” voor ziektekosten werden gevraagd en ouderen niet afhankelijk zouden worden van liefdadigheid. De modale AOWer, zo stelde het comité, was er vijftien procent op achteruit gegaan. De eigen bijdragen hebben hun spoor al getrokken en staatssecretaris Dees (WVC) wou tot 1990 een beddenreductie van 7900 ziekenhuisbedden.Na de bezetting van een half uurtje liepen de bejaarden naar de Dokwerker waar zij bloemen legden. Daar hield „iemand uit het verzet een korte toespraak. Na een vergelijking met de oorlogsjaren besloot een kleine groep naar het vlakbij gelegen politiebureau te gaan, waar zij de vrijlating van de twee arrestanten eisten. Hierna werden de bejaarden en alle andere aanwezigen opgeroepen om bij de volgende demonstratie ook te komen, “want de tachtig miljoen gulden die het kabinet na de blokkades in september gaf waren niet genoeg”.

NATIONALE BOOMPLANTDAG

nationale-boomplantdag-1987-you-tubeOp 25 maart 1987 plante landbouwminister Gerrit Braks ter ere van de 31ste Nationale Boomplantdag, de eerste boom in Franeker waar het de bedoeling was dat er achttien hectare bos bij deze stad zou komen. Het was het feestelijk hoogtepunt van een overigens drukke dag voor de minister want ook boze bezorgde boeren wisten de bewindsman in Franeker te vinden. De boeren zagen door de bomen het bos niet meer, want tweehonderd protesterende boeren waren niet in feeststemming, omdat ze vonden dat de vruchtbare kleigrond bij Franeker naar hun mening beter aangewend kon worden voor landbouw, en ze vonden dat het open karakteristieke Friese landschap werd aangetast. In Drenthe werd  een cheque aangeboden aan burgemeester Keuning van de gemeente Borger, van 1000 gulden, door een afvaardiging van leerlingen van de zeven basisscholen van de Overijsselse gemeente Holten. Eigenlijk was het geld bedoeld voor de scholen van Holten zelf, die het zouden gebruiken voor de nationale boomplantdag, maar de leerlingen vonden dat het geld dit jaar beter naar Borger kon gaan omdat ze waren getroffen door ijzelregen. Behalve de cheque werd er ook een Overijsselse eik meegebracht, die een plaatsje kreeg naast het gemeentehuis. In vele noordelijke gemeenten zoals Zuidlaren, Schoonebeek, Borger, Vries, Rolde, Groningen, Hefshuizen, Nieuweschans, Winschoten, Winsum en Leek werd wegens de aanhoudende vorst de Boomplantdag een maand uitgesteld.

VOOR EEN PIEK IN DE TREIN

Railrunner 1987 You TubeOp 1 april 1987 werd het nieuwe treinkaartje de railrunner voor kinderen van 4 tot en met 11 jaar in gebruik genomen. In de trein mochten, op de eerste dag van geldigheid, kinderen van 4 tot 11 jaar helemaal gratis mee. In een persbericht benadrukte NS dat het niet om een 1 april-grap ging. Per betalende volwassene mochten er maximaal drie kinderen onder begeleiding mee. Na 1 april kon je door de Railrunner, met kinderen voor slechts een gulden met de trein reizen. Behalve railrunner kon je ook nog superrailrunner worden. Het diploma werd uitgereikt aan kinderen van 4 tot en met 11 jaar die meer dan tien keer met de Railrunner kinderkaartje van de NS, hadden gereisd. Om superrailrunner te worden, moest je het zogenaamde Railrunnerpaspoort kopen. Dat koste een rijksdaalder. In het paspoort konden stempels worden gespaard, voor iedere reisdag één. Drie stempels waren goed voor de Railrunnerbadge. Na tien reizen kon men met de laatste bladzijde uit het paspoort het Railrunnersdiploma aanvragen. Vanaf dat moment kon je als kind door het leven gaan als superrailrunner.

KAARSLICHT TREKT POLITIE

Kaarslicht Politie You TubeOp 21 april 1987 was er bij een flatwoning aan de Jan Evenhuisstraat, in Leeuwarden een flakkerend schijnsel wat de ruiten verlichtte. Daar moeten we op af”, dachten politie en brandweer, die brand vermoedden. Omdat er niet werd opengedaan forceerde de politie de voordeur …en trof een gezelschapje aan, dat met koptelefoons op bij kaarslicht zat te genieten van stereofonische muziek. Vanwege de verhuizing had de bewoner het elektrisch al laten afsluiten. Met kaarsen en batterijen bleek echter nog een genoeglijk sfeertje gebouwd, waaruit de toegesnelde hulpverleners zich toen maar ijlings hebben teruggetrokken.

LANDING MOSKOU

Mathias Rust You TubeOp 28 mei 1987 tijdens de Koude Oorlog, landde Mathias Rust een Duits piloot met zijn Cessna sportvliegtuig in hartje Moskou in de buurt van het Rode Plein. Hij was toen 18 jaar oud.En dacht met zijn vliegtuig een denkbeeldige brug te kunnen bouwen tussen West en Oost om te laten zien dat veel mensen in Europa betere betrekkingen tussen onze werelden wilden.Rust vloog bij deze actie van Hamburg naar Helsinki, en vloog toen onder de Russische radar door naar Moskou, alwaar hij een paar keer over het plein cirkelde voordat hij landde. Zijn actie was bedoeld als vredesmissie, maar Rust werd gearresteerd door de KGB en gevangengezet. Na een proces dat op 2 september 1987 begon, werd hij veroordeeld tot vier jaar gevangenisstraf in het werkkamp Lefortovo met licht regime. Hij werd na 432 dagen vrijgelaten en naar Duitsland teruggestuurd. Het incident zorgde ervoor dat Gorbatsjov de kans kreeg om de minister van defensie Sergej Solokov en de bevelhebber van de luchtafweer Aleksandr Koldunov, die beiden anti-glasnost en anti-perestrojka waren, te ontslaan en te vervangen door mensen die loyaal waren aan zijn beleid, evenals degenen die het beleid van deze twee steunden. Meer dan 2000 officieren, waarvan de meeste tegen de hervormingen van Gorbatsjov waren, verloren hierbij hun baan. Deze zet was cruciaal in het verkrijgen van een overwicht binnen de daarvoor sterk conservatieve en anti-hervormingsgezinde Leger van de Sovjet-Unie.Rust huurde de Cessna 172 model P bij een Hamburgse Luchtsportvereniging voor een “rondvlucht over de Noordzee”. Hij startte in Hamburg-Fuhlsbüttel, maakte een tussenlanding op vliegveld Uetersen bij Hamburg en bouwde de achterbank uit van het vierzitsvliegtuig. Daarna vloog hij via Westerland/Sylt eerst naar IJsland om daarna via Noorwegen naar Finland te vliegen, waar hij op vliegveld Malmi in Helsinki op 25 mei 1987 landde. Van daaruit vloog hij op 28 mei over de Fins-Russische grens richting Leningrad (tegenwoordig Sint-Petersburg) en volgde de spoorweg naar Moskou. Hij werd daarbij vroegtijdig door de Sovjetluchtafweer opgemerkt. Een directe verdedigingsactie bleef uit. Op de televisie uitgezonden beelden toonden parallel meevliegende MiG-23 gevechtsvliegtuigen. Maatregelen werden niet getroffen en Rust bereikte na 5½ uur vlucht Moskou, waar hij rond 18:15 u enkele rondjes boven het Rode Plein en het Kremlin draaide. Omdat op het Rode Plein te veel mensen waren moest hij rond 18:40 u op de nabijgelegen Moskwabrug (Moskworezkij most) landen. Hij bracht het vliegtuig op de parkeerplaats voor touringcars bij de Wassilijwand (Wassilewski spusk) naast de Basiliuskathedraal pal aan het Rode Plein tot stilstand. Na zijn vlucht zei Rust dat hij deze voor de “wereldvrede” en voor “begrip tussen onze volkeren” ondernomen had. Zijn vlucht leidde tot interne politieke consequenties in de Sovjet-Unie. De Sovjetverdedigingsminster Sergej Sokolov, de chef van de luchtafweergroep Alexandr Koldunov en meerdere officieren, die de 700 km vlucht boven Sovjetterritorium toegelaten hadden, werden door Michael Gorbatsjov verantwoordelijk gehouden en ze gingen ”op eigen verzoek vervroegd met pensioen”. Pikant detail was dat 21 van de officieren die de rang van generaal bekleedden, na het incident een ster moesten inleveren.

MAN RIJDT IN OP PUBLIEK

Man rijdt in op publiek You TubeOp 13 juni 1987 waren in de binnenstad van Haarlem, omstreeks half twee zeker tien mensen gewond geraakt nadat een 20-jarige Haarlemmer met zijn auto op hen was ingereden. Aan de dollemansrit van G.D. kwam een einde door twee pistoolschoten van de politie. Eén kogel trof de man in de buik. Hij werd ernstig gewond in het ziekenhuis opgenomen. De binnenstad van Haarlem was wegens een grote manifestatie autovrij gemaakt. D. begaf zich met zijn auto toch op de Riviervischmarkt, waar zich op dat moment zon 700 mensen bevonden. Na woedende reacties uit het publiek reed de man enkele malen in op de menigte. Zeker tien mensen liepen daarbij enkel-, been- en andere botbreuken op. Twee rechercheurs die zich onder de menigte bevonden, stopten het optreden van de man met twee pistoolschoten. De gewonden uit het publiek werden met ambulances, taxi’s en politieauto’s naar ziekenhuizen in Haarlem gebracht.

AANVARING TANKERS OP SEINE

Aanvaring tanker Victoria 1987 You TubeOp 23 juni 1987 was op de Seine ten westen van de West Franse stad Roven een Panamese olietanker gezonken na een aanvaring met een Japanse tanker. De Panamese tanker Victoria vloog in brand waarna door een serie van krachtige explosie’s het schip begon te trillen, bij de explosie’s kwamen de Kapitein, en de Eerste stuurman en vier bemanningsleden om het leven. Tot op vier kilometer afstand sneuvelden ramen: De 16.000 ton metende Victoria, die kort tevoren een lading benzine had gelost in Roven, brak in twee stukken en zonk.  Het Japanse schip, de 11.000 ton metende Fuyo Maru, was met kerosine op weg naar Le Havre. De Japanse tanker liep slechts lichte schade op. Oorzaak van de aanvaring was een mankement in de stuurinrichting van de Fuyo Maru. Het scheepvaartverkeer tussen Roven en Le Havre ondervond geen hinder van de aanvaring. Er bestond volgens de havenautoriteiten geen gevaar, voor vervuiling van de rivier.

RECORDVANGST COCAÏNE OP SCHIPHOL

Recordvangst cocaÏne Schiphol 1987 You TubeOp 23 juni 1987 werd door een woordvoerder van de douane op Schiphol bekend gemaakt dat de douane op Schiphol in het weekend in de vrachtloods 25 kilogram cocaïne met een straatwaarde van 10 miljoen gulden had aangetroffen. In verband met deze zending is later de 35-jarige KLM-mede werker I.W.B. uit Amsterdam aangehouden. De zending is de grootste die ooit in de vrachtloods is gevonden. De cocaïne zat verpakt in een houten kist, die verder alleen vulmiddel bevatte. Het was de hasjhond Wilson die de douane op de inhoud attent maakte. De zending was op 19 juni uit Bogota (Colombia) naar Schiphol gevlogen en had volgens de papieren doorgestuurd moeten worden naar Khartoem (Soedan). Na de ontdekking van de cocaïne hield de douane de kist scherp in de gaten, rekening houdend met de mogelijkheid dat de cocaïne toch voor Nederland bestemd zou zijn en door iemand zou worden afgehaald. Toen de KLM-employé de kist wegreed, werd hij aangehouden. Volgens zijn verklaring had hij de indruk dat het om een zending softdrugs ging. Hij zou alleen opdracht hebben gehad de kist elders op de luchthaven neer te zetten. De douane sluit verdere aanhoudingen niet uit.

NOODWEER TEISTERT DELEN VAN ONS LAND

Noodweer 16 juli 1987 You TubeOp 16 juli 1987 werden verschillende plaatsen in ons land geteisterd door noodweer. Wolkbreuken, die veelal vergezeld gingen van , hevige windstoten en bliksem, zorgden door het hele land voor veel overlast. Rond 7 uur brak boven de Maastrichtse wijk Blauwe Dorp een zware regenbui met hevige windstoten los. De brandweer moest tientallen over de wegen gewaaide bomen verwijderen. Ook deden zich verschillende aanrijdingen met lichte schade voor en moest een aantal tv antennes het ontgelden. Door een wolkbreuk, die in de namiddag boven Hilversum losbarste, waren diverse straten ondergelopen, waardoor het verkeer volkomen stagneerde. De kracht van het water was zo intens dat op verschillende plaatsen de putdeksels naar boven kwamen en kelders volliepen. Ook in Huizen en Almere was er sprake van veel wateroverlast. Op tal van plaatsen in Twente en de Achterhoek brandden huizen af, nadat de bliksem was ingeslagen. Het hevige noodweer zorgde bovendien ook daar voor veel wateroverlast. Later werden ook de provincies Groningen en Friesland door hevig noodweer getroffen.

POSTBANK SLAAT GROOT ALARM

Postbank slaat groot alarm 1987 You tubeOp 16 juli 1987 sloeg de Postbank groot alarm, na de ontdekking dat er grote partijen valse betaalcheques in omloop waren. Volgens de postale recherche waren er zeker enige duizenden partijen valse betaalcheques in omloop, die in heel Europa werden omgewisseld. Het was niet uitgesloten dat het aantal valse betaalkaarten dat in omloop is de tien miljoen gulden benaderd of zelfs overschrijdt. De bende vervalsers boden de vervalste betaalcheques onder meer aan in Frankrijk, Spanje en Italië omdat in deze landen het maximum op te nemen bedrag vaak dubbel zo hoog is. In Spanje werden drie mannen gearresteerd op het moment dat zij bij een geldinstelling hun cheques trachten te verzilveren. In Scheveningen liepen drie vrouwen tegen de lamp met hun valse waar en werden ingerekend. Ook bij winkels in Zandvoort, Schagen, Amsterdam en Sant poort, waren valse betaalcheques in omloop. De Postbank zou het publiek en middenstand ‘door middel van landelijke advertenties op de hoogte stellen hoe de vervalsingen zijn te herkennen. De valse betaalcheques waren onder meer duidelijk herkenbaar aan het watermerk, dat niet in het papier zit zoals bij de echte cheques, maar er duidelijk bovenop is gedrukt. Het papier was verder vettig en wat grijs van kleur. Bij de tekst rechts onder ontbreekt op de ‘e’ van écrire, het streepje op de eerste ‘é’ (accent aigu). Bovendien was de gedrukte tekst op de echte betaalkaart voelbaar en op de valse niet.

HITTEGOLF IN GRIEKENLAND

Hittegolf Griekenland You TubeOp 26 juli 1987 kondigde Premier Papandreou van Griekenland de noodtoestand af, vanwege de aanhoudende hoge temperaturen. Na tien dagen verzengende hitte werd de tussenbalans opgemaakt: zevenhonderd doden door de warmte. De Griekse pers sprak van een “landelijke tragedie”. Begrafenisondernemingen hadden hun handen vol aan de gevolgen van de hittegolf. In afwijking op gestelde regels, mochten lijken nu binnen 24 uur ter aarde worden besteld en mochten de begrafenisondernemers op zondag doorwerken. De kerkhoven waren alle dagen van de week open om de lijken op tijd te kunnen begraven. Op sommige plaatsen in de steden waren noodmortuaria ingericht. De Atheense radio meldde dat de slachtoffers voor een groot deel bejaarden waren en mensen die problemen met het hart of de ademhaling hadden kregen. Maar ook onder jongeren waren ook doden gevallen.  Het toeristisch aantrekkelijke land, waar de gemiddelde temperatuur in de zomerse maanden een paar graden boven de dertig ligt, blakert nu in waarden die zich rond de 45 graden celcius bevinden. De stad Athene lag er in de middaguren verlaten bij. Sommige winkels waren gesloten omdat eigenaren en personeel naar het strand waren gegaan. Een miljoen mensen waren naar zee gegaan. In de kantooruren ging personeel in de pauze  een duik nemen in één van de fonteinen op straat. Op de post van de ANWB in Griekenland, sprak men van een „verstikkende deken boven de stad, een grote geelgrijze stankwolk”.

TWEELING FIETS MET BOM

Tweeling fiets met bom You TubeOp 6 augustus 1987 heeft de De Explosieven Opruimings Dienst (EOD) uit Culemborg in Willemsoord een brisantgranaat van 8.8 centimeter doorsnede tot ontploffing gebracht. De vijftienjarige tweeling Eddy en Peter Damhuis uit de buurtschap De Pol had het projectiel een week eerder uitgegraven in het bos op de Woldberg, waar in de Tweede Wereldoorlog een Duits munitiedepot had gestaan. Nadat het levensgevaarlijke ding was opgediept, bond Eddy het onder de snelbinders van zijn fiets en peddelde er dwars door de bebouwde kom van Willemsoord mee naar huis. Moeder Damhuis vertrouwde het echter niet en waarschuwde de politie, die de granaat in de tuin afdekte en de EOD waarschuwde.

WILLEM-ALEXANDER BEGINT AAN STUDIE

Willem Alexander begint aan studie You TubeOp 10 augustus 1987 maakte Kroonprins Willem-Alexander officieel kennis met Leiden. Samen met ruim drieduizend nieuwe Leidse studenten woonde de 20-jarige Prins van Oranje in de Hooglandse Kerk de officiële opening van de El Cid-week bij. De burgemeester van Leiden mr. Cees Goedkoop, en de waarnemend rector-magnificus, prof. dr. A. van Staden, spraken er hun traditionele welkomstwoord uit. Kroonprins Willem-Alexander, die begin september geschiedenis gaat studeren, zet met zijn studie in Leiden een oude Oranjetraditie voort. Sinds Willem van Oranje Leiden ruim vierhonderd jaar geleden de Rijksuniversiteit schonk, studeerden alle Oranje-stadhouders, de koningen Willem I en III en zijn moeder en grootmoeder in de sleutelstad. Willem-Alexander heeft kortgeleden voor 442.500 gulden een eigen huis aan het historische Rapenburg gekocht.Hij gaat er met een paar studievrienden wonen. Bovendien zullen er ook rechercheurs -van de Veiligheidsdienst van het Koninklijk Huis worden ondergebracht. De Kroonprins heeft er charmante buren: ruim veertig meisjes bewonen er een studentenhuis.

ZELFMOORD RUDOLF HESS ?

Zelfmoord Rudolf Hess You TubeOp 17 augustus 1987 werd Rudolf Walter Richard Hess een Duitse politicus, een nazi en één van de naaste medewerkers van dictator Adolf Hitler, dood aangetroffen, hangend aan een elektriciteitskabel in een tuinhuisje binnen de gevangenis. Op dat moment beheerden de Britten de gevangenis. De officiële lezing was zelfmoord door ophanging. Vanuit diverse hoeken wordt wel gezegd dat hij door de Britse Secret Intelligence Service zou zijn vermoord. De fysieke conditie van Hess, 93 jaar oud, zou te slecht zijn geweest voor ophanging op eigen kracht. Erg waarschijnlijk is dit niet omdat de Britten geen motief hadden van Hess een martelaar te maken. Ook het Sovjetvlagvertoon kan in 1987 geen motief meer geweest zijn omdat de relaties met de Sovjet-Unie onder Michail Gorbatsjov al behoorlijk waren ontspannen. De familie van Hess behield echter haar twijfels en liet enkele dagen na Hess’ dood een tweede, eigen autopsie uitvoeren door de Duitse arts prof. dr. Wolfgang Spann. Spanns conclusie ging tegen de officiële uitkomst in. Hij beweerde dat de striemen op Hess’ nek een dusdanige vreemde vorm hadden dat een onbekende, derde hand in het spel moest zijn geweest.Hess werd, naar zijn eigen wens, begraven in Wunsiedel in Beieren, waar zijn familie ooit een vakantiewoning had. Het graf werd een bedevaartsoord voor neonazi’s. Ondanks een gerechtelijk verbod in 2005 bleven jaarlijks op 17 augustus, de sterfdag van Hess, duizenden neonazi’s naar het graf komen. Op 5 oktober 2011 zou het grafrecht aflopen. Op verzoek van het gemeentebestuur zag de kleindochter van Hess af van een verlenging.[Op 20 juli 2011 werd het graf geruimd. De botten werden verbrand en de as werd op zee uitgestrooid.

HET BLOEDBAD VAN HUNGERFORD

Het bloedbad van Hungerford You TubeOp 19 augustus 1987 schoot de 27-jarige werkloze Michael Robert Ryan zestien mensen dood waaronder zijn moeder en pleegde vervolgens zelfmoord. De schietpartij had een verscherping van de wetgeving omtrent vuurwapens in het Verenigd Koninkrijk tot gevolg. De krankzinnige schutter trok door dé hoofdstraat en haalde in het wilde weg twee wapens tevoorschijn en begon te vuren op zijn plaatsgenoten. Hij maakte om omstreeks acht uur een einde aan zijn eigen leven, nadat hij in een school was gevlucht en daar was omsingeld door politiescherpschutters. Het bloedbad was tot dan toe het ergste in zijn soort uit de Britse geschiedenis. De schutter Michael Ryan, antiekhandelaar, en wapenverzamelaar in Hungerford, had vergunningen voor vijf vuurwapens. Hoofdcommissaris, Smith vertelde op een persconferentie dat geprobeerd was de man tot overgave te bewegen, nadat hij was ingesloten in een schoolgebouw. Maar twee uur nadat het overleg was begonnen pleegde de man zelfmoord. Uit het schoolgebouw klonk een gedempte knal. De politie vond Michael Ryan liggend op een vuurwapen. – Hij was gekleed in een militair gevechtstuniek, droeg een zweetband rond zijn hoofd en had, een patroongordel rond zijn borst. De politie sleepte daarna het lijk met een kabel naar buiten uit vrees dat Ryan boobytraps op zijn lichaam had gebonden .De schietpartij begon in een benzinestation even buiten het marktplaatsje Hungerford in Berkshire, ten,westen van Londen. Ryan vuurde op de cassiere, maar miste. Daarna ging hij naar zijn ouderlijke woning in Hungerford. Hij schoot zijn moeder dood en stak de woning in brand. Uit een tuinschuurtje haalde hij een geweer en een pistool en trok daarmee schietend de hoofdstraat in links en rechts dood en verderf zaaiend. Hij schoot op winkelend publiek en op ambulancepersoneel dat op het toneel kwam nadat de eerste slachtoffers waren gevallen. Het weghalen van slachtoffers op zeventien plaatsen in  Hungerford werd door de schutter urenlang onmogelijk gemaakt. Hij vuurde op alles wat bewoog. Daardoor , kon de brandweer niet voorkomen dat zijn ouderlijke woning uitbrandde. Terwijl Ryan tekeer ging in het hart van Hungerford werd buiten de stad nog een ander slachtoffer van hem gevonden in een bos. Gebleken is dat hij daar een vrouw had doodgeschoten. Toen de politie de hele stad afgrendelde zocht Ryan zijn toevlucht in dé school, waar hij zich na enkele uren telefonisch onderhandelen met de politie, het leven benam.

JUWELEN TAS TITANIC ONTDEKT

Purser Bag Gladstone Titanic You TubeOp 19 augustus 1987 werd de kleine kluis die 11 augustus 1987 in het wrak van de Titanic werd ontdekt naar boven gehaald. De kluis was ernstig beschadigd, maar dat gold niet voor de leren Gladstone koffer van een purser, een medewerker van het schip die verantwoordelijk was voor het bewaren van het geld en andere waardevolle bezittingen van de passagiers, in deze koffer zaten vijftien stukken, waaronder diamanten en saffieren ringen, gouden kettingen, manchetknopen, een aantal broches en een zakhorloge.De mini-onderzeeër de Nautile had deze vondst ,in het wrak gedaan op ongeveer 3000 meter diepte. De Titanic zonk 15 april 1912 op weg van Engeland naar New Vork nadat het schip tegen een ijsberg was gevaren, 560 km uit de 4 kust van Newfoundland. De duik-expeditie was een Frans-Amerikaans initiatief en duurde tot december 1987.

ONTVOERING EN MOORD GERRIT JAN HEIJN 

Ontvoering en moord Gerrit Jan Heijn You TubeOp 9 september 1987 ontvoert Ferdi E.  Gerrit Jan Heijn, en vermoordt hem in de bossen bij Renkum. De ontvoering houdt Nederland tot 6 april 1988 in spanning. De moord op Gerrit Jan Heijn was een geruchtmakende ontvoerings- en moordzaak, met als slachtoffer supermarktketendirecteur Gerrit Jan Heijn, die in 1987 en 1988 lange tijd de gemoederen in Nederland bezig hield. Dader was de toen 45-jarige ingenieur Ferdi Elsas uit Landsmeer. Op 22 juli 1983 werd Elsas, een 40-jarige vliegtuigbouwkundig ingenieur, ingehuurd door ‘Stichting Banenplan Nijmegen’. Primair doel in deze tijd van hoge werkloosheid was het creëren van banen. Nijmegen zocht ‘trekkers’, mensen die intelligent waren en banen konden creëren. Het was bekend dat Elsas een moeilijke man was die niet in een hiërarchische structuur kon werken; iemand die wel collegiaal was, maar zware problemen met gezagsverhoudingen had. De aimabele Elsas toonde zich een zeer creatief man en had briljante ideeën. Een van die ideeën was om oude octrooien bij universiteiten ‘los te peuteren’ en daaromheen een nieuwe baan te creëren. Ook kreeg hij een enorme subsidie los van het Ministerie van Sociale Zaken en bedacht hij een slimme constructie. Het ministerie keerde alleen subsidies uit aan stichtingen, dus richtte hij de BV Nieuwe Banen op, waarvan Elsas directeur en de enige aandeelhouder was. De stichting betaalde vervolgens aan de BV. Hij kreeg van Stichting Banenplan een salaris van 12.000 gulden bruto per maand, inclusief een auto van de zaak en een onkostenvergoeding voor het traject Landsmeer-Nijmegen. Dat was in die zorgelijke jaren tachtig veel geld. Hij was feitelijk een soort consultant met een vast inkomen. Toch sloot Nijmegen met ingenieur Elsas een honorarium- of adviseursovereenkomst af, omdat de gemeente op resultaat gericht was, gefixeerd op effecten, namelijk het creëren van banen. En Elsas was daar goed in.Na ruim twee jaar goed samengewerkt te hebben, trokken de bestuursleden, Uijen, Droppert, Groen en Wijtezich, zich opeens terug uit de stichting. Het laatste besluit dat genomen werd, was het stopzetten van de subsidieaanvraag bij het Ministerie van Sociale Zaken. Er werd een nieuwe stichting opgericht, zonder Elsas, en deze vroeg en kreeg dezelfde subsidie van het ministerie. Elsas was woest. Zíjn project was hem afgepakt. Elsas voerde vele processen, maar trok aan het kortste eind. Hij bleef met torenhoge schulden zitten en was gereduceerd tot huisman met een uitkering. Elsas besloot wraak te nemen op de vier leden van het bestuur van de stichting. Hiervoor had hij veel geld nodig. Een manier om aan dat geld te komen was het ontvoeren van een rijke industrieel. Een kennis van Elsas vertelde hem dat hij weleens gekookt heeft op een party bij Gerrit Jan Heijn in Bloemendaal. Zo ontstond het idee om Heijn te ontvoeren.Als een militaire operatie bereidde Elsas deze ontvoering voor. In 1986 kocht Elsas in België een Flobertgeweer. Hij zaagde loop en kolf af en ontwierp van een plastic afwasflesje gevuld met schuimrubber een geluiddemper. Hij liet stiekem de sleutel van de auto van zijn zwager namaken, stal deze Fiat Uno en reed deze naar Landsmeer. Bij verschillende garages had Elsas valse kentekenplaten laten maken. De auto werd in de buurt geparkeerd. Elsas kocht allerlei spullen die hij nodig had voor de operatie: kettingen, hangslotjes, een schep, een pruik en aanplaksnor, een nepbril en alpinopet, handschoenen, een letterprintwiel en printlint, een thermosfles en cassettebandjes. Elsas observeerde de villa van Heijn enkele malen van juni tot september 1987 en zag dat Heijn altijd op dezelfde manier zijn villa verliet door zijn auto uit de garage te rijden, de deuren weer te sluiten en vervolgens weg te rijden. Voorafgaand aan de ontvoering belde Elsas met het kantoor van Ahold en deed zich voor als vertegenwoordiger van een buitenlands bedrijf. Tot zijn verbazing werd hij doorverbonden met Gerrit Jan Heijn. Deze vertelde dat een afspraak op 9 september mogelijk was. Elsas wist nu dat Heijn die ochtend thuis zou zijn en volgens vaste gewoonte naar zijn kantoor zou vertrekken. Op 9 september 1987 reed Elsas ‘s ochtends van zijn huis in Landsmeer naar Bloemendaal waar zijn slachtoffer Gerrit Jan Heijn woonde. Deze had een afspraak met zijn tandarts, en toen hij zijn garage uitreed en weer instapte na de garagedeur te hebben gesloten, stapte Elsas bij Heijn in de auto. Wellicht omdat Heijn de man meende te herkennen, had hij niet meteen argwaan. Onder bedreiging met een pistool dwong Elsas Heijn te gaan rijden en 1600 meter verderop stapten beide mannen over in een gereedstaande Fiat. Deze auto had Elsas gestolen van zijn zwager en voorzien van valse kentekens. Elsas ketende Heijn vast aan de passagiersstoel en reed zelf verder. Het ging richting de Veluwezoom, waar Elsas de auto in de buurt van Schaarsbergen parkeerde. Beide mannen verbleven ruim een uur in het bos. Vervolgens liet Elsas Heijn in de auto een cassettebandje inspreken. Deze opnamen wilde Elsas later gebruiken om naar de familie Heijn te sturen. Tijdens een plaspauze probeerde Heijn te ontsnappen en rende een provinciale weg op. Het passerende verkeer reed echter door en Elsas dwong Heijn terug het bos in. Opnieuw gingen beide mannen rijden, nu via Apeldoorn en Zwolle terug richting Arnhem. Rond half tien ’s avonds arriveerde de Fiat in de bossen bij landgoed Duno onder Doorwerth. Elsas dwong Heijn het bos in te lopen, naar een plek waar hij van tevoren al een graf had gegraven, en schoot hem daar dood. Hij sneed vervolgens een kootje van de pink van Heijn af. Dit kootje stopte hij in een thermosfles met ijsklontjes. Ook de bril van Heijn bewaarde hij. Na het graf goed afgedekt te hebben, keerde Elsas terug naar zijn woonplaats Landsmeer. Hij liet vervolgens de Fiat in het IJ verdwijnen en liep naar huis. Aan zijn ongeruste vrouw vertelde Elsas dat hij naar Hoorn was gewandeld. Drie dagen later ontving de familie Heijn een brief waarin werd medegedeeld dat Heijn was ontvoerd. Elsas liet de familie hierbij in de waan dat hun familielid door een bende zware criminelen was ontvoerd. Op 15 september bevestigde de familie Heijn de ontvangst van de brief. Zoals in de brief werd geëist, plaatste de familie daartoe een rubrieksadvertentie met gecodeerde tekst. Twee dagen later ontving de familie Heijn het eerste cassettebandje met daarop de stem van Gerrit Jan Heijn. De familie plaatste nog twee advertenties en ontving op 30 september een brief van de zogenaamde bende waarin circa 7,7 miljoen gulden losgeld in geld en edelstenen werd geëist, over te dragen vóór 2 oktober. De familie reageerde niet op deze brief. Op 6 oktober volgde een nieuwe brief waarin werd gedreigd dat Gerrit Jan Heijn zou worden gestraft of omgebracht als de familie niet direct zou betalen. Hierop verzocht de familie drie dagen later om telefonisch contact met de ontvoerders. Dat bleef uit, maar op 16 oktober ontving de familie Heijn een pakje met daarin de bril van Gerrit Jan Heijn en een filmkokertje met zijn afgesneden pink erin. In het begeleidende briefje stond de sarcastische zin: “Gerrit Jan Heijn zal voorlopig moeite hebben met pianospelen”. Er werd aan toegevoegd dat Heijn “de straf verdiend heeft”. Drie dagen later ontving de familie Heijn een tweede cassettebandje, en op 12 november volgde een derde brief, nu met instructies voor de overdracht van het losgeld. Dat moest absoluut op 27 november worden betaald en geen dag later, anders zou Gerrit Jan Heijn worden omgebracht. De familie Heijn besloot toe te geven aan de eisen van de ontvoerders van Gerrit Jan Heijn. Op 27 november werd conform de instructies losgeld neergelegd in een tunneltje onder de A12 (Utrecht – Arnhem) bij hectometerpaal 117,5. Elsas haalde het daar op. Hij nam enkele dagen zijn intrek in een slaapvertrek voor logés, in de kelder van serviceflat ‘De Koningshof’ te Heelsum, waar zijn ouders op de bovenste verdieping woonden, en vertrok daarna weer naar Landsmeer.Van Gerrit Jan Heijn werd na de overdracht van het losgeld echter niets vernomen, en de familie Heijn vreesde dat hij niet meer in leven was. Op 30 november deed Hank Heijn, de vrouw van Gerrit Jan, via de televisie een beroep op de vermeende bende die haar man zouden hebben ontvoerd. Ze smeekte deze bende om haar man vrij te laten of in ieder geval te laten weten dat hij nog in leven was. Maar de familie Heijn ontving geen brief of cassettebandje. Op 3 december smeekte mevrouw Heijn nogmaals via de televisie om de vrijlating van haar echtgenoot. Op 11 december liet Elsas de familie Heijn weten dat opnieuw een advertentie in de krant moest worden geplaatst. De familie riep personen op die iets meer zouden weten over de ontvoering van Gerrit Jan Heijn, zich te melden.Tot dan was de politie terughoudend geweest, uit zorg voor Heijns welzijn, maar op 19 december vonden experts dat kon worden begonnen met opsporingsactiviteiten, en op 28 december loofde de politie 1 miljoen gulden uit voor de gouden tip in de ontvoering. Er kwamen 12.000 reacties, maar de gouden tip zat er niet tussen.In februari 1988 kwam bij de toenmalige AMRO Bank een bankbiljet van 250 gulden binnen, met een nummer uit de serie biljetten van het overgedragen losgeld. Naar aanleiding van de eerdere uitgiften in de omgeving van Landsmeer werd in een slijterij van Dirk III aan de Kamperfoelieweg in Amsterdam-Noord een politieval opgezet. De tweede kassa werd uit de winkel verwijderd, en in het plafond boven de overgebleven kassa werd een camera ingebouwd die werd verbonden met een monitor in het winkelmagazijn. Tevens deden vanaf half februari 1988 twee rechercheurs dagelijks undercover dienst in de winkel, zogenaamd als winkelpersoneel. Uit de actie, die uitgevoerd werd in nauwe samenwerking met een zeer alerte caissière, werd op 10 maart 1988 de uitgever van het losgeld door de rechercheurs geïdentificeerd. Na zijn identificatie werd het signalement van deze verdachte, die later Ferdi Elsas bleek te zijn, doorgegeven aan politiemensen van het observatieteam. Gedurende maart en begin april 1988 werd Elsas bij voortduring door het observatieteam van de politie in de gaten gehouden, waarbij vastgesteld werd dat hij in meerdere winkels bankbiljetten, afkomstig van het losgeld, uitgaf. Tevens werd vastgesteld dat Elsas geen indringende contacten had met mogelijke mededaders.Op 6 april 1988 viel de politie de woning van Elsas in Landsmeer binnen. Hij werd aangehouden op verdenking van deelname aan de bende die Gerrit Jan Heijn zou hebben ontvoerd. Diezelfde dag bekende Ferdi Elsas dat hij de moord op Gerrit Jan Heijn had gepleegd en dat hij Heijn in de bossen bij Doorwerth had begraven. Tevens verklaarde hij waar hij het vuurwapen, waarmee hij de moord pleegde, had verborgen. ’s Avonds vertelde hij waar hij het overgebleven losgeld en de overgedragen diamanten had verborgen.Tijdens het opsporingsonderzoek hadden allerlei speculaties de ronde gedaan. Zo zou er sprake zijn van een criminele bende die de ontvoering op touw had gezet. Tijdens de verhoren bleek echter dat die nooit had bestaan, en dat Elsas de ontvoering in zijn eentje had voorbereid en uitgevoerd. Het stoffelijk overschot werd opgegraven en het bleek dat Heijn al vanaf 9 september 1987 dood was. Elsas heeft voor de rechtbank nooit spijt betuigd en de rechters beschouwden hem als een koude gewetenloze man zonder gevoelens. Hij verklaarde dat het losgeld niet alleen voor zijn financiële problemen was bedoeld, maar ook om moorden te financieren op zijn schuldeisers en andere mensen die hem vroeger onrecht hadden aangedaan. Na zijn detentie verklaarde hij overigens dat hij dit had verzonnen in de hoop op strafvermindering. Toen de rechter hem vroeg hoe hij dit alles had kunnen doen, antwoordde hij – bijgestaan door zijn advocaat mr. Willem Anker – “Ik zat in een militaire operatie”. Hij zag Gerrit Jan Heijn niet als mens, maar als een instrument. Daarbij vertelde hij hoe hij ervan had genoten om de familie Heijn angst aan te jagen met de afgesneden pink. In december 1988 volgde in hoger beroep de uitspraak van het gerechtshof in Amsterdam. Elsas werd wegens ontvoering, afpersing en moord op Gerrit Jan Heijn veroordeeld tot 20 jaar gevangenisstraf en terbeschikkingstelling. Hij antwoordde nuchter tegenover de pers: “Al hadden ze me de doodstraf gegeven, dan had ik er vrede mee gehad.” In augustus 2000 werd Elsas tijdens zijn eerste proefverlof gefotografeerd, terwijl hij boodschappen deed bij een vestiging van Albert Heijn in Hoorn. Hij spande een rechtszaak aan wegens publicatie van de foto door het tijdschrift Panorama. Elsas verloor deze zaak. Eind 2000 verscheen de door Elsas’ echtgenote Els Hupkes geschreven roman De kleine Britt; het leven na de overval over de door haar man gepleegde ontvoering en moord.In augustus 2001 kwam Elsas vrij na een afgeronde TBS-behandeling en strafvermindering wegens goed gedrag. Hij was tijdens de gevangenisperiode intensief behandeld voor zijn uit de hand gelopen wrok en de onderliggende karakterpatronen. Deze behandeling bleek zo succesvol dat de forensisch psychiaters er vrijwel zeker van waren dat hij geen gevaar meer zou opleveren voor de samenleving; herhalingsgevaar werd nagenoeg uitgesloten. Elsas en zijn vrouw dachten er aanvankelijk over om zich in Australië, Portugal of Normandië te vestigen en daar een nieuw leven te beginnen, maar om dichter bij hun kinderen te zijn kozen ze tenslotte voor Ruurlo. In 2009 kwam Elsas aldaar bij een verkeersongeluk om het leven.

DROOGLEGGING VAN HET JULIANAKANAAL 

Drooglegging Julianakanaal You TubeOp 12 september 1987 werd wegens onderhouds-werkzaamheden door Rijkswaterstaat het Julianakanaal tussen Bom en Roosteren leeggepompt. Volgens de politie was het een gigantisch karwei omdat het een kilometers lang traject was. Het ging dan ook om een vrij unieke operatie van Rijkswaterstaat. De laatste tien jaar was het niet meer voorgekomen dat het Julianakanaal over een dergelijke afstand werd leeggepompt. Rijkswaterstaat had tot die ingreep besloten omdat het vermoeden bestaat dat de bekleding van het kanaal tussen Bom en Maasbracht op een aantal plaatsen afgebrokkeld of gescheurd was. Na het leegpompen, kwam al snel het wrak van een jaguar naar boven, verder werden er nog tien andere auto’s, een motor, drie gekraakte brandkasten, een aantal opengebroken geldkistjes, een videorecorder, een vuilniszak met paspoorten, rijbewijzen, kentekenplaten, chassisnummers en een tas met lege beurzen gevonden.

PROTEST TEGEN ASIELZOEKERS

Protest tegen asielzoekers Stevensbeek 1987 You TubeOp 30 september 1987 werd geprotesteerd tegen de mogelijke komst van de vluchtelingen. De inwoners van het Brabantse dorpje Stevensbeek (gemeente Oploo) trokken met tractoren naar het gemeentehuis, waar zij de burgemeester vroegen de vluchtelingen niet in hun dorp toe te laten. In Goes was een handtekeningenactie gestart en de Nationale Ombudsman om advies gevraagd. De mogelijke komst van driehonderd vluchtelingen naar Stevensbeek leidde tot emotionele protesten. De ruim zeshonderd inwoners menen dat hun Peeldorp bedreigd wordt door de asielzoekers, die onderdak krijgen in het klooster van de Congregatie van het Heilig Sacrament. „Beloof ons nee te zeggen tegen de komst van de asielzoekers”, riepen de demonstranten voor het gemeentehuis. „Wij hebben er slapeloze nachten van. Moeten wij straks overspannen in een gekkenhuis zitten?” Een van de demonstranten zei bang te zijn dat er na de komst van de vluchtelingen niet meer rustig kan worden geleefd in Stevensbeek. Een ander vroeg zich af waarom de paters zich niet bii de demonstranten hadden gevoegd. „Waar blijven zij, wat doen zij voor hun schaapjes?” De emoties liepen nog hoger op, toen een aantal dorpsbewoners het gemeentehuis werd uitgegooid en een korte vechtpartij ontstond met de politie. De demonstranten hadden een actiecomité opgericht. Een van hun eisen was dat de asielzoekers een aids-test moeten ondergaan. Ook in Goes had de mogelijke komst van asielzoekers geleid tot protesten. De Goese huisarts Deen had minister Brinkman met een kort geding gedreigd, als hij de voorbereiding voor het vestigen van een opvangcentrum in die stad niet voor 15 oktober staakte. Deen is met een groot aantal bewoners die in de omgeving van het toekomstige opvangcentrum, een oud ziekenhuis wonen, van mening dat 275 vluchtelingen in één gebouw geen haalbare kaart was. De vluchtelingen zijn een bedreiging voor onze kinderen, menen de buurtbewoners. Behalve Oploo en Goes zijn ook Slagharen, Schinnen en Luttelgeest (Noordoostpolder) met het ministerie overeengekomen asielzoekers op te nemen. De inwoners van Luttelgeest werden ook op 30 september ingelicht over de komst van de vluchtelingen. De asielzoekers zouden worden gehuisvest in een bungalowpark. De bijeenkomst verliep vrij rustig, al bleek de bevolking vrij weinig op te hebben met de komst van de asielzoekers. Aan de andere kant gingen er ook stemmen op om te proberen er samen iets van te maken. „Niemand in Luttelgeest heeft er om gevraagd, maar geen vluchteling heeft er ook om gevraagd of hij alstublieft vluchteling mocht worden.

NAVO-CONFERENTIE IN DEN HAAG

Navo Conferentie Den Haag 1987 You TubeOp 9 oktober 1987 vond de derde Internationale Ronde-tafelconferentie in de Haagse Ridderzaal plaats. De voormalige minister van buitenlandse zaken van de VS, Kissinger was de belangrijkste spreker op deze tweedaagse ‘Ronde-Tafelconferentie’ van de Atlantische Commissie in Den Haag. En daar uitte hij zijn bezorgdheid over het Amerikaans-Russische akkoord inzake nucleaire ontwapening. Zijn belangrijkste zorg was niet zozeer de totstandkoming van het akkoord zelf als wel de gevolgen die het akkoord op de houding van de Sovjetunie zou hebben. In militair opzicht zal er door het akkoord weinig veranderen, maar in politiek en psychologisch opzicht verandert er heel veel,” hield dr. Kissinger zijn aandachtig gehoor voor. Hoe moeten we Europa verdedigen als er een akkoord is en de Sovjetunie op een gegeven moment besluit dit akkoord te schenden? Opnieuw middellange-afstandsraketten in Europa plaatsen? Dr. Kissinger achtte dat, gezien het enorme verzet bij de publieke opinie, vrijwel uitgesloten. Of moeten we dan terugvallen op de oude strategie van massale vergelding? Neen, zei dr. Kissinger, „wederzijdse zelfmoord is niet een rationele strategie.Met andere woorden: het INF-akkoord, in Kissingers visie althans, zou wel eens „een gigantisch grote valstrik kunnen zijn die ons tot niets meer in staat stelt. De Amerikaanse nucleaire verplichtingen jegens Europa worden door Reagans retoriek inzake denuclearisering van de wereld ondermijnd. Kissinger bepleit dan ook meer coherentie tussen retoriek en strategie. Verder bepleit Kissinger o.a. een grotere Europese inbreng en identiteit bij de eigen verdediging. Anders dreigt neutralisme en daarmee verdere uitholling van het Atlantisch bondgenootschap. Kissingers zorg is dat de Russen, in tegenstelling tot de NAVO, wel een duidelijke lange-termijndoelstelling en -strategie hebben. De democratieën moeten dus zichzelf zien te redden. Slechts als zij met de nieuwe realiteiten op creatieve wijze weten om te gaan kunnen zij hun alliantie nog nieuw leven inblazen.

REDDING VAN JESSICA MC CLURE

Jessica McClure Recue You TubeOp 14 oktober 1987 kwam Jessica McClure een kleuter van net 18 maanden vast te zitten in een 7 meter diepe waterput.  Reddingswerkers in Midland, West Texas, waren dag en nacht in de weer geweest om de kleine te redden. Naast de put, die een doorsnee had van 30 cm, werd een gang geboord. Via een dwarsverbinding naar de waterput werd het meisje uiteindelijk gered op 16 oktober 1987. “Ze houdt zich uitstekend” aldus politieagent Andy Glasscock die het meisje via een microfoon die in de put was neergelaten, in de gaten hield. “Ze huilt soms, maar ze neuriet ook of ze zingt kinderliedjes”. Het meisje sliep ’s nachts goed, dan blies een heteluchtkanon warme wind in de waterput. Van tijd tot tijd riepen de ouders bemoedigende woorden naar hun dochtertje, die het moest stellen zonder eten of drinken. Uit de geluiden bleek dat het meisje banger werd naarmate de reddingsploegen met hun veel lawaai makende drilboren dichterbij kwamen. Met de ogen knipperend kwam de keine Jessica uiteindelijk naar de oppervlakte, kennelijk in goede gezondheid. De reddings operatie was in Amerika uitgegroeid tot een televisiedrama. Programma’s werden herhaaldelijk onderbroken om te berichten over de vordering van de reddings- operatie, waaraan meer dan honderd mensen deelnamen. Naar later bleek is de kleuter spelend in de tuin van haar tante in de put gevallen, die met een bloempot was afgedekt. Dat het meisje niet gewond raakte, is waarschijnlijk te danken aan het feit dat in de schacht groeiende wortels haar val gebroken hadden. Van de reddingsactie verscheen in 1989 de tv-film Everybody’s Baby: The Rescue of Jessica McClure met Patty Duke en Beau Bridges, die in 2004 op dvd verscheen.

ZWARTE MAANDAG

Black Monday 19 oktober 1987Op 19 oktober 1987 vond zwarte maandag (Black Monday) plaats. Nadat in 1986 wereldwijd de kapitaalmarktrente samen met de aandelenkoersen sterk opliep ontstond er halverwege oktober 1987 een sterke daling op de beurzen. Nadat in het weekend van 17 en 18 oktober de Amerikaanse minister James Baker zich kritisch over het economische beleid van de Duitsers uitliet, trad een sterke daling van de koersen op. Op maandag 19 oktober opende de Dow Jones 200 punten lager op een niveau van 2040 en sloot de dag af met een record verlies van 508 punten op 1738,42 oftewel een daling van 22,6%. De Federal Reserve verlaagde de korte rente, en ook de lange rente die de dagen voor de crash tot boven 10% was gestegen daalt weer onder dit niveau. De volgende dag daalde de Nikkei-index (Tokio) met 15% tot een niveau van 21911 punten.

FAMILIE DRAMA NIETAP

Familiedrama You TubeOp 21 oktober 1987 vond er een familiedrama plaats,  zo noemde de politie de gewelddadige dood van het echtpaar D. uit Nietap (gemeente Roden). Volgens een politiewoordvoerder was het vrijwel zeker dat de 51-jarige H.D. de hand aan zichzelf had geslagen, nadat hij zijn vrouw in hun echtelijke woning met een hamer de schedel had ingeslagen. Na zijn daad belde D. met zijn huisarts. Deze kwam even na vier uur in de woning en vond daar in de hal het ontzielde lichaam van D. De man had zich verhangen. In de woonkamer werd de zwaar gewonde echtgenote, de 45-jarige L.J.D. – de B. aangetroffen. Naast haar lag de hamer.’ De vrouw was naar het Academisch Ziekenhuis ‘in Groningen gebracht, waar zij kort na aankomst overleed. Volgens de politiewoordvoerder waren de achtergronden van het drama nog duister!. Wel was er in het huis een brief gevonden, waarin D. zijn verontschuldigingen aanbood voor het gebeurde.In het telefoongesprek met zijn huisarts, had D. laten weten, zo zegt de, politiewoordvoerder, dat hij „het niet meer zag zitten.” Het echtpaar liet twee kinderen na die niet meer thuis woonden.

KRUISRAKKETTEN WOENSDRECHT

Kruisrakketten Woensdtecht You TubeOp 21 oktober 1987 landde een Amerikaans transportvliegtuig van het type C5 Galaxy op de vliegbasis in Woensdrecht en zorgde voor politieke consternatie. Aan boord bevond zich materieel voor de ondersteuning en training van een Amerikaanse kruisraketeenheid. Er werd een zogenaamde Launch Control Centre (LCC), en een aantal aggregaten en ander bevoorradingsmateriaal voor de Amerikanen, voornamelijk rollend materieel afgeleverd. Kruisvluchtwapens zaten er niet bij. Het LCC is te vergelijken met een verkeerstoren voor vliegtuigen maar dan mobiel, men kan de Amerikanen trainen die in de toekomst wellicht de vluchten van kruisvluchtwapens begeleiden. Het wordt echter niet uitgesloten dat de spullen omgebouwd kunnen worden, zodat ze geschikt zijn voor daadwerkelijke actie met kruisvluchtwapens. Het uitladen van het materieel ging gepaard met scherpe veiligheidsmaatregelen. Mensen die niet direct betrokken waren bij de werkzaamheden, moesten op grote afstand blijven. Defensie wou pas zeggen wat er in het vliegtuig zat, nadat de spullen waren uitgeladen.De weken daarop zouden meer transportvluchten volgen. Ze passen volgens een woordvoerder van Defensie in de voorbereiding voor de plaatsing van kruisraketten die eind 1988 op het rooster staat. De PvdA-fractie in de Tweede Kamer wou onmiddellijk opheldering van de regering. Kamerlid Bram Stemerdink noemde het transport „in strijd met alle afspraken”. Het CDA wou ook van de regering weten wat het transport precies te betekenen had.

OPPERSTE SOWJET IN TWEEDE KAMER

Opperste Sowjet Tweede Kamer You TubeOp 27 oktober 1987 bracht een delegatie van de Opperste Sowjet een bezoek aan de Tweede Kamer. De Opperste Sowjet is het hoogste staatsorgaan in de Sovjet Unie. Het is net als in Nederland opgebouwd uit een soort eerste en Tweede kamer.Het hoofd van de delegatie stond onder leiding van Pawel Gilashwili en de belangrijkste gesprek onderwerpen waren de glasnost en perestrojka in de Sovjet Unie ( de openheid en de vernieuwingen).De leden mochten plaatsnemen in de bezoekersloge en diverse Kamerleden applaudisseerden, toen de delegatie haar plaats innam. Er werd een krans bij het oorlogsmonument in de Tweede kamer neergelegd, en gedurende de dag werden besprekingen gevoerd met premier Ruud Lubbers en een aantal Kamerleden.

BOMINCIDENT NEDERLAND CYPRUS

Bomincident Nederland Cyprus 1987 You TubeOp 28 oktober 1987 vond er een bomincident plaats tijdens de voetbalwedstrijd tussen Nederland en Cyprus in de Rotterdamse Kuip. Tijdens die kwalificatiewedstrijd voor het Europees kampioenschap voetbal 1988 ontplofte in de beginfase van de wedstrijd bij een 1-0 stand vlak bij de doelman van Cyprus, Andreas Charitou een zware vuurwerkbom. Deze raakte hierdoor lichtgewond en moest vervangen worden. De Cypriotische spelers verlieten hierop in protest het veld en weigerden verder te spelen. Na lang aandringen van Nederlandse zijde besloot de Luxemburgse scheidsrechter Roger Philippi de wedstrijd te vervolgen. De wedstrijd eindigde in 8-0, mede door 5 goals van John Bosman. Hij vestigde hiermee een record dat officieel nooit werd erkend. De UEFA besloot namelijk om de uitslag van de wedstrijd ongeldig te verklaren. De bom bleek verstopt in een tennisbal. De gooier was de destijds 21-jarige John Staal uit Oss die direct werd gearresteerd. Er werd gevreesd voor een zware straf van de UEFA door middel van uitsluiting of een reglementaire nederlaag. In eerste instantie besloot de UEFA tot een reglementaire 0-3 nederlaag voor Oranje. Dit zou tot gevolg hebben dat plotseling Griekenland nog de mogelijkheid zou hebben zich te kwalificeren het zou namelijk de allerlaatste groepswedstrijd thuis tegen Nederland spelen en bij winst zouden zij doorgaan en lag Nederland eruit. Nederland besloot tegen de straf in beroep te gaan. Dit had als risico dat Nederland alsnog uitgesloten zou kunnen worden, maar de kans bestond ook dat de wedstrijd overgespeeld zou kunnen worden. Nederland ondersteunde het beroep met een verklaring van een bekende chirurg (dr. Greep), die aangaf dat de doelman niet echt gewond raakte en vooral door de schrik van het veld moest worden gedragen en dus dat het allemaal wel meeviel. De beroepscommissie veranderde de straf en besloot tot het overspelen van de wedstrijd zonder publiek. Op 9 december 1987 won Nederland in De Meer in Amsterdam alsnog met 4-0. John Bosman was met drie doelpunten wederom productief. Hiermee was kwalificatie voor de eindronde een feit.

POT MET GOUDEN MUNTEN

Pot met gouden Munten 21 november 1987 You TubeOp 21 november 1987  toen de 19 jarige Gert Jan Jaspersen uit Randwijk en zijn even oude vriend Martin Kramp op 21 november 1987 bij het uitgraven van een garagevloer op een oude pot vol munten stootten, hadden ze geen flauw idee dat ze de vondst van hun leven hadden gedaan. De boer bij wie ze aan het graven waren evenmin. De pot met inhoud werd achteloos in een schuur neergezet, waar ze dagenlang onbewaakt bleef staan. Dat de goudvondst een van de grootste van deze eeuw was, kregen ze pas veel later te horen.De late ontdekking van de werkelijke waarde van de vondst in het Betuwse Randwijk verklaart waarschijnlijk waarom het nieuws over de spectaculaire opgraving tot nu toe slechts de kolommen van enkele regionale kranten heeft gehaald. Verder speelt mee dat de boer op wiens terrein de 578 munten werden gevonden elke vorm van publiciteit heeft gemeden. „Ik houd niet van dat gezeur van jullie”, reageert hij korzelig. „Ik vraag toch ook niet wat u verdient?”  Welwillender zijn de vinders Gert Jan Jaspersen en Martin Kramp, ook al moeten ze nog steeds wennen aan het idee dat ze binnenkort een kapitaal bedrag op hun bankrekening kunnen laten bijschrijven. „We wachten het maar rustig af”, zegt Gert Jan. Beide families waren bevriend met elkaar en zo kwam het dat boer Andeweg uit de buurtschap Lakemond in november ”87 naar de moeder van Gert Jan Jaspersen belde met de vraag of een van haar zoons een karweitje wilde opknappen.  Er moest grond uitgegraven worden voor een nieuwe garage. Al gauw nadat mts-leerling Gert Jan en zijn vriend Martin de spa ter hand hadden genomen, beseften ze dat het een flinke klus was. De bodem zat vol oude kloostermoppen. Toen ze een uurtje gegraven hadden, stootten ze op een aarden pot die tot de rand toe gevuld was met munten. De vondst werd aan de boer overhandigd, die zich net zo min als de vinders realiseerde hoe waardevol die munten wel waren. Dagenlang stond de pot met inhoud onbeheerd in een schuur. „Ik wist ook niet wat ik met die rommel aan moest”, verontschuldigt boer Andeweg zich.  Op advies van derden lichtte hij naderhand de burgemeester in, die onmiddellijk doorverwees naar het Koninklijk Penningkabinet in Leiden. Via dit kabinet belandde de goudvondst uiteindelijk bij de Bussumse munten-kenner Laurens Schulman van het vermaarde veilinghuis Schulman uit Amsterdam.  „Sprookjesachtig”, zegt Schulman als zijn herinneringen naar die tijd teruggaan. Stomverbaasd stelde hij vast dat de vondst de ene zeldzame munt na de andere bevatte. „Het gros van de munten glimt alsof ze gloednieuw zijn. Er zijn zelfs 16e-eeuwse rozenobels bij van uitzonderlijke kwaliteit. Unieke exemplaren! Het is bijna te mooi om waar te zijn”.Schulman taxeerde de waarde van de vondst op zeven ton. „En dat is aan de voorzichtige kant”, tekent hij er zelf bij aan. De helft van de opbrengst, zo regelt het Burgerlijk Wetboek, is bestemd voor de eigenaar van de grond, de andere helft behoort aan de vinders). Boer Andeweg, die het hele bedrag meende te kunnen claimen, kon dat maar moeilijk verkroppen. De verhouding tussen de bevriende fatnilies is intussen danig bekoeld. Andeweg wilde zelfs geen gezamenlijke veiling. Zijn deel ging op 9 september 1988 in Utrecht onder de hamer, terwijl dat van de vinders op 7 en 8 november 1988 in Bussum werd geveild. Twee van de 578 munten zijn al aangekocht door het Koninklijk Penningkabinet. Directeur H. W. Jacobi toont zich met deze aankoop bijzonder in zijn schik. Het gaat om uiterst zeldzame rozenobels, een uit Gelderland en een uit Engeland.
„Die hadden we niet eerder gezien”, zegt Jacobi. Welk bedrag zijn kabinet voor de munten op tafel had gelegd; wilde hij niet prijsgeven. „Maar het was zoveel, dat we een extra krediet moesten aanvragen”.  Tienduizenden guldens?  Jacobi: „In die orde, ja”. De Randwijkse vondst omschrijft Jacobi als heel bijzonder. „Het gros van de munten is erg gaaf. Daar zullen de verzamelaars massaal op afkomen want het is heerlijk om zulke mooie munten te bezitten”. Dat de goudschat vrijwel ongeschonden is, heeft verschillende oorzaken. Aan de hand van de jongste munt kan worden afgeleid dat de muntenpot rond 1609 in de grond is gestopt. Veel munten dateren van kort daarvoor. Dat betekent dat ze nauwelijks in circulatie zijn geweest.  Bovendien vertegenwoordigden ze voor die tijd een grote geldwaarde. „Vergelijk het met een briefje van 5 en van 1000 gulden”, licht Jacobi toe. „Een briefje van 5 is doorgaans beduimeld, een briefje van 1000 is meestal gaaf. Zo was het ook met de geldstukken in die tijd”.Laurens Schulman, die het vindersdeel zal veilen, omschrijft de goudvondst van Gert Jan Jaspersen en Martin Kramp als de grootste van deze eeuw na Serooskerke. In laatstgenoemde plaats werd in 1966 een goudschat gevonden die nog een kleine duizend munten meer omvatte.„De Randwijkse vondst is om verschillende redenen zeer interessant”, zegt Schulman. „Sommige munten zijn de eerste, van andere waren er slechts drie of vier over de hele werd bekend. En de kwaliteit is natuurlijk uitgezocht werk”. uitzonderlijk. Het is uitgezocht werk”. Van belang is ook, zegt Schulman, dat de munten vóór 1606 zijn geslagen. „In dat jaar kregen de Verenigde Nederlanden een eigen monetair stelsel, waardoor geleidelijk een forse geldstroom op gang kwam. Dat was dus het begin van het geldstelsel zoals wij dat kennen. Vóór die tijd werd de waarde van de munten bepaald aan de hand van het gewicht in goud of zilver. Het deed er dus niet toe waar de munten vandaan kwamen. Dat verklaart meteen waarom deze vondst buitenlandse munten bevat”. De belangstelling voor de veiling zal internationaal zijn, voorspelt de Bussumse muntenspecialist. „Mijn catalogi worden verstuurd van Brazilië tot Tokio en van Zuid-Afrika tot Mexico. Na de oorlog is over de hele. wereld de belangstelling voor oude munten explosief gegroeid. Ook de waarde is in gelijke mate gestegen. We hebben tijden gekend dat de prijs in twee maanden tijd verdubbelde”.Het Voorspellen van de opbrengst is in het geval van de Randwijkse vondst erg moeilijk, vindt Schulman. „Je weet niet wat het koperspubliek doet als er plotseling 200 rozenobels worden aangeboden waarvan er tot nu toe slechts drie of vier bekend waren. Ik verwacht in ieder geval veel koopjesjagers”.De vinders en de eigenaar van de grond zullen 10 tot 15 percent van de opbrengst moeten afstaan aan de veilinghuizen. Ook de fiscus zal zijn deel opeisen maar dat zal bescheiden zijn omdat vondsten onder de vermogensbelasting vallen. Er zal dus genoeg overschieten. Gert Jan Jaspersen wil er „een leuk autootje” van kopen. „En voor de rest blijf ik maar gewoon doen”  De 276 munten die in Bussum geveild werden door het veilinghuis Laurens Schulman getaxeerd op 350.000 gulden. In totaal bracht de goudvondst, die de tweede in grootte was van deze eeuw, ruim 900.000 gulden op. De andere helft van de vondst werd in Utrecht geveild.

NACHT VAN DONKIESJOT

Nacht van Donkiesjot You TubeOp 15 december 1987 vond de nacht van Donkiesjot plaat, het  staat nog steeds te boek als een van de zwartste bladzijden in de geschiedenis van Sittard. Meer dan honderd medewerkers en vrienden van het zopas failliet verklaarde Donkiesjot kwamen voor de laatste maal in hun bastion, hartje binnenstad, bijeen voor een afscheidsfeestje. Na klachten uit de buurt over geluidsoverlast laaiden de emoties meteen al hoog op toen de politie voor de eerste maal arriveerde. Rond half twee ’s nachts ging het hek volledig van de dam. Nadat jongeren op de binnenplaats van het centrum uit frustratie brandjes hadden gesticht, besloten de lokale autoriteiten hardhandig in te grijpen. De brandweer rukte met groot materieel en loeiende sirenes uit, even later gevolgd door tientallen manschappen van de Mobiele Eenheid (ME) die het pand aan de Kapitelstraat schoonveegden. In totaal 33 jongeren werden aangehouden in wat later de Nacht van Sittard zou gaan heten. De volgende ochtend verkeerde de stad in shock, terwijl de poort van Donkiesjot voor eens en altijd in het slot was gevallen. Daarmee kwam abrupt een eind aan bijna een kwart eeuw pophistorie met een gouden randje. Want niet alleen regionale en nationale artiesten waren in het jeugdhol (in de schaduw van de Petruskerk en het huis van deken Ben Jansen zaliger) kind aan huis. Ook legendarische bands als U2, The Cure, Sex Pistols, the Sound en Simple Minds hebben er op de planken gestaan en dat is nog maar een willekeurige greep. Na de ‘Nacht van Donkiesjot’ moeten zich dertig bezoekers verantwoorden voor de rechter. “Het gerechtsgebouw in Maastricht was afgezet alsof er een maffiaproces aan de gang was. Toen de rechter binnen kwam vroeg hij: “Wat is dit?” Wat bleek: ze hadden hem niet herkend als de rechter en hem ook tegen de muur gezet en gefouilleerd!”, lacht Jan. “Toen hij hoorde dat het ging om een aantal jongeren die voor een jongerencentrum op waren gekomen, sprak hij iedereen vrij, op twee na, die later ook zijn vrijgesproken.”

ZUIDAFRIKAAN GUNT LIJK AAN GIEREN

Zuidafrikaan Gieren Maaltijd 15 december 1987 You TubeOp 15 december 1987 vertelde Micky Lindbergh een 67-jaar, oude blanke boer aan zijn voorman, dat hij zich een tijdje zou terugtrekken en dat hij met rust gelaten wilde worden. Aangenomen werd, dat hij naar een afgelegen plaats op zijn uitgestrekte boerderij is gegaan, waar veel gieren zitten. Hier heeft hij zich geheel ontkleed en zich door het hoofd geschoten. Vier dagen later werden zijn kaalgevreten botten gevonden. Lindbergh stond bekend als een groot natuurliefhebber. Hij was met name trots op de kolonie gieren, die op zijn gebied nestelen.Volgens zijn zoon was de boer zeer depressief en had hij in het verleden al vaker gespeculeerd over deze lugubere vorm van zelfmoord.

RUZIE VLIEGTUIG TWA OM SIGARET

Ruzie Vliegtuig Sigaret 30 december 1987 You TubeOp 30 december 1987 onstond er in een vliegtuig van de Amerikaanse luchtvaartmaatschappij TWA onder de passagiers hooglopende ruzie, nadat een stewardess een sigaret had weggegrist uit de hand van een vrouwelijke passagier die had geweigerd deze te doven. Ongeveer 15 passagiers in het volle toestel op weg van Boston naar Los Angeles kozen deels partij voorde stewardess en deels voor de vrouwelijke passagier. Uitgestapt in Los Angeles werd de ruzie voortgezet en werd geroepen “Vlieg ‘ niet met TWA”. De politie nam de passagiers voor ondervraging mee en enkelen werden enige tijd vastgehouden.De stewardess liet weten dat zij tegen de passagier die haar zou hebben geslagen een klacht zou indienen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s